شمارهٔ ۷۶ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از باد می‌خواهد که درباره غم و اندوهی که دلی را شکسته فاش نکند. او هشدار می‌دهد که اگر زلف یار به‌هم‌ریخته است، نباید به گل زیبایش آسیبی بزند، چرا که ممکن است این کار او را آزار دهد. به طور کلی، او نسبت به حساسیت و نازک‌دلی معشوق خود توجه دارد و از دیگران می‌خواهد که از او مراقبت کنند.