شمارهٔ ۷۸ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به توصیف زیبایی‌های چهره یک دختر هندو می‌پردازد. او از لطافت و魅یت طره‌های مو و چهره‌اش سخن می‌گوید و به تصویر کشیدن عشق و شوقی که در دل به‌واسطه دیدن او ایجاد شده، اشاره می‌کند. زیبایی او به اندازه‌ای شگفت‌انگیز است که دل شاعر را به درد می‌آورد، گویی که در آتش عشق می‌سوزد.