شمارهٔ ۹۹ ظهیر فاریابی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شخصی خطاب می‌کند و می‌گوید که امروز سخنانش نسبت به دیروز بی‌پایه‌تر و نادرست‌تر است. او به وی یادآوری می‌کند که ادعا کرده است دانش می‌تواند مرده را زنده کند، اما هیچ چیزی نمی‌تواند مانند آنچه که او می‌گوید، واقعیت را تغییر دهد. شاعر به نوعی انتقاد می‌کند که گفته‌های او بی‌اساس و اشتباه است.