میدان بیست دوم لجأست خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / صد میدان
از میدان توکل میدان لجأ زاید. قوله تعالی: «و ظنوا ان لا ملجأ من اللّه الاالیه». لجاء باز پناهیدنست بیکجا، و آن سه رکنست. لجاء زبانست، و لجاء دل، و لجاء جان. لجاء زبان اعتذارست، و لجاء دل افتقارست، و لجاء جان اضطرارست. معنی اضطرار استنشاقست. توکل کار بوی سپردنست، و لجاء خود را بوی سپردنست، توکل از وی بیوسیدن، و لجاء ویرا بیوسیدن؛ متوکل بعطا آرام گیرد، و خداوند لجاء بوی آرام گیرد؛ و در راه لجاء حجاب نیست، و سود آنرا حساب نیست. هر کجا لجاء نیست، حقیقت او را مایه نیست. و لجاء پیرایه درست کارانست، و حلقه در حق بدست جویندگانست.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
متن درباره مفهوم "لجاء" یا پناه بردن به خداوند صحبت می‌کند. لجاء به معنای پناه بردن به یک جای امن است و سه رکن دارد: لجاء زبان که بیان اعتذار و درخواست کمک است، لجاء دل که به معنی نیاز و افتقار به خداست، و لجاء جان که به اضطرار و نیاز شدید به یاری خدا اشاره دارد. توکل به خداوند، سپردن امور به اوست و پناه بردن به او به معنای آرامش و اطمینان خاطر است. در این مسیر، هیچ حجاب یا مانعی وجود ندارد و ارزش لجاء به اندازه‌ای است که حساب‌برداری ندارد. در نهایت، لجاء به عنوان یک اصل مهم و کلیدی برای درستکاران و جویندگان حقیقت معرفی می‌شود.