مناجات شمارهٔ ۱۳۸ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات نامه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
الهی تا بنده را خواندی بنده در میان مردم تنهاست و تا گفتی بیا هفت اندام او شنواست از آدمی چه آید قدر او پیداست کیسه تهی و باد پیماست، این کار پیش از آدم و حواست، و عطا بیش از خوف و رجاست اما آدمی بسبب دیدن مبتلاست، به ناز کسی است که از سبب دیدن رهاست و با خود به جفاست.
ای دوست بجملگی تو را گشتم من
حقا که دراین سخن نه ذوق است و نه فن
گر تو ز خودی خود برون جستی پاک
شاید صنما بجای تو هستم من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساس تنهایی و درک محدود انسان در مقابل عظمت الهی است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با وجود اینکه خداوند بنده را می‌خواند، انسان در میان مردم احساس تنهایی می‌کند. او به وابستگی‌های دنیوی و معنوی اشاره دارد و بیان می‌کند که انسان به دلیل دیدن و تجربه‌های بیرونی دچار مشکلات و وابستگی‌ها می‌شود. در نهایت، شاعر به جستجوی دوست و وجود الهی اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر انسان خود را از بند خودی‌ها و وابستگی‌ها رها کند، شاید او بتواند در جایگاه معشوق قرار بگیرد و به حقیقت نزدیک‌تر شود.