مناجات شمارهٔ ۱۶۵ خواجه عبدالله انصاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نوعی رابطه پر رمز و راز و پر تحول با خداوند اشاره می‌کند. گاهی خداوند او را به پایین آمدن یا دور شدن دعوت می‌کند و در موقعیت‌های مختلف، دستورات متفاوتی می‌دهد. این نوسانات باعث می‌شود شاعر به فکر بیفتد که آیا این رفتارها نشانه‌ای برای نزدیکی به خداست یا به نوعی به رستاخیز و بازگشت به منشاء خود اشاره دارد. او از مهربانی و صبوری خداوند یاد می‌کند و حتی اگر دنیا به دشمنی با وی برخیزد، در کل وجود او با خداوند را کافی می‌داند. شاعری که در هر حال دوستش خداوند است، چه در اوج عزت و چه در مقام خوار بودن.