مناجات شمارهٔ ۲۱۸ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات نامه / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
الهی دریغا که روزگار بر باد دادیم و شکر نعمت ولی نعمت نگُذاردیم، دریغا که قدر عُمر خویشتن نشناختیم و از کار دنیا به اطاعت مولا نپرداختیم، دریغا که عُمر عزیز بسر آمد و روزگار بگُذشت.
ای خداوندان مال العتبار الاعتبار
ای خداوندان قال الاعتذار الاعتذار
پیش ازاین کاین جان عذرآورفروماند ز نطق
پیش از آن کین چشم عبرت بین فرو ماند زکار
توبه پیش آرید و نادم از گُنه کاری خویش
چشم گریان جان لرزان رو سوی پروردگار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به شکوایی و پشیمانی از ضایع کردن زمان و نعمتهای زندگی میپردازد. شاعر با اندوه و حسرت از گذشت عمر و عدم توجه به وظایف و اطاعت از خداوند یاد میکند. او به انسانها هشدار میدهد که قبل از اینکه دیر شود و فرصتها از دست برود، به خود آمده و از گناهانشان توبه کنند و به درگاه خداوند روی آورند. این شعر دعوت به توبه و بازگشت به مسیر درست زندگی است.