مناجات شمارهٔ ۲۴۵ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات نامه
الهی تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی چنانی پس عظیم شانی و بزرگ احسانی، عزیز سلطانی، دیان ومهربانی هم نهانی و هم عیانی دیده را نهانی و جانرا عیانی من سزای تو ندانم و تو دانی.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف خداوند می‌پردازد و به عظمت و مهربانی او اشاره می‌کند. او متوجه می‌شود که خداوند همان‌طور که خود فرمود، بزرگ و بخشنده است و در عین حال هم در پنهان و هم در آشکار وجود دارد. شاعر اعتراف می‌کند که نمی‌تواند به شایستگی بزرگی خداوند پی ببرد، اما او به خوبی این را می‌داند.