مناجات شمارهٔ ۲۴۴ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات نامه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بخش 1
الهی گاهی که بخود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که با ا و نگرم همه راز و ناز شوم، چون بخود نگرم گویم :
پر آب دو دیده و بس آتش جگرم
بر باد دو دستم و پر از خاک سرم
چون باو نگرم گویم :
بخش 2
چه کند عرش که او غاشیه من نکشد
چون بدل غاشیه حکم وقضای تو کشم
بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنم
شاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساسات متضاد انسان اشاره دارد. زمانی که به خود نگاه می‌کند، تنها درد و رنج را می‌بیند و از مشکلات و شکست‌ها صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که وجودش زیر فشار روزگار قرار دارد و همه چیزش در حال از بین رفتن است. اما زمانی که به «او» (خداوند) نگاه می‌کند، احساس آرامش و زیبایی می‌کند و به راز و عشق الهی پی می‌برد. در این حالت، او می‌فهمد که خداوند حمایت و پشتیبانی اوست و وجودش به عشق و رحمت الهی وابسته است. این شعر به تقابل بین حالت‌های ناامیدی و امید اشاره دارد و اهمیت ارتباط با خداوند را به تصویر می‌کشد.