مناجات شمارهٔ ۴ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات نامه
الهی! ای خالق بی‌مدد و ای واحد بی‌عدد! ای اول بی‌هدایت و ای آخر بی‌نهایت! ای ظاهر بی‌صورت و ای باطن بی‌سیرت! ای حی بی‌ذلت! ای مُعطی بی‌فطرت و ای بخشندهٔ بی‌منت! ای دانندهٔ رازها! ای شنونده آوازها! ای بینندهٔ نمازها! ای شناسندهٔ نام‌ها! ای رسانندهٔ گام‌ها! ای مُبّرا از عوایق! ای مطلع بر حقایق! ای مهربان بر خلایق! عذرهای ما بپذیر که تو غنی و ما فقیر؛ و بر عیب‌های ما مگیر که تو قوی و ما حقیر، از بنده خطا آید و زَلَّت و از تو عطا آید و رحمت.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
نظم فوق نیایش و ستایش الهی است که در آن، خداوند به عنوان خالق یکتا و بی‌همتا توصیف شده است. نویسنده به صفات والای خداوند اشاره می‌کند مانند علم، قدرت، و مهربانی او. همچنین، از خداوند می‌خواهد که عذر و خطاهای بنده‌اش را بپذیرد و بر عیب‌های او نگران نباشد، زیرا انسان‌ها خطاپذیر و فقیر هستند و تنها خداوند غنی و بخشنده است. به طور کلی، این متن بیانگر تواضع و نیاز انسان به رحمت و بخشش الهی است.