مناجات شمارهٔ ۶ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات نامه
الهی! در جلال، رحمانی، در کمال، سبحانی؛ نه محتاج زمانی، و نه آرزومند مکانی، نه کس به تو ماند و نه به کسی مانی، پیداست که در میان جانی، بلکه جان زنده به چیزی است که تو آنی.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف خداوند می‌پردازد و بیان می‌کند که او نه به زمان وابسته است و نه به مکان. خداوند بی‌نیاز و بی‌مانند است و جایگاه او در دل جان‌هاست. در واقع، زندگی حقیقی متعلق به چیزی است که خداوند است.