شمارهٔ ۶۲ خواجه عبدالله انصاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از عشق و فریفتگی خود به معشوق می‌گوید. او از معشوق درخواست می‌کند که یک بار به نزدش بیاید تا جگر سوخته‌اش را که به خاطر عشقش رنج می‌کشد، به او تقدیم کند. شاعر با استعاره‌ای زیبا، جگر سوخته را به مشک تشبیه می‌کند که می‌تواند در خدمت عشق و زیبایی باشد.