شمارهٔ ۱۲۳ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که چه یار را ببیند و چه نبیند، در هر حال دلش به عشق او می‌سوزد و به نوعی می‌میرد. یار برای او مانند آتش است و او شعله‌ای است که اگر به سمتش برود می‌سوزد و اگر در کنارش باشد هم باز تحت تأثیر عشقش قرار می‌گیرد و در نهایت می‌میرد.