رباعیات — دیوان اشعار ابوالحسن فراهانی

Name: رباعیات — دیوان اشعار ابوالحسن فراهانی
Author: ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — ای خضر بیابان کلام حکما
شمارهٔ ۸ — دور از رخت ای سرو قد شکر لب
شمارهٔ ۷ — از عمر من آن چه کاهد ای حور نسب
شمارهٔ ۲ — زلف و رخ یار مبتلا داشت مرا
شمارهٔ ۹ — از آتش چهره چون برانداخت نقاب
شمارهٔ ۶ — ای مردم چشمم چه وبال است تو را
شمارهٔ ۳ — جانا از رشک می سپارم جان را
شمارهٔ ۴ — با دیده بی خون که نه بینم آن را
شمارهٔ ۵ — چشم تو که با جهان عتاب است او را
شمارهٔ ۱۴ — ای شعر تو چون حسن سراپا همه زیب
شمارهٔ ۱۵ — عیب ست بد اب پاک شوینده عیب
شمارهٔ ۱۷ — فردا که حیات تازه گیرند اموات
شمارهٔ ۱۳ — شعری که ازو گرفت نه گردون زیب
شمارهٔ ۱۶ — تا روشن شد دیده ام از رقعه دوست
شمارهٔ ۱۱ — چشم زین پیش ای بت خورشید جناب
شمارهٔ ۱۰ — این باران ست و برق ظاهر ز سحاب
شمارهٔ ۱۲ — ای شاهد جود از تو در زیر نقاب
شمارهٔ ۲۰ — چون شیشه شکسته شد بهرحال که هست
شمارهٔ ۲۱ — هرچند که گویند به من پیوست
شمارهٔ ۲۳ — حوری که به زعم او چو او نایاب است
شمارهٔ ۲۴ — آن غنچه که عالمی ازو در تاب است
شمارهٔ ۱۸ — مشک است به گرد نقطه پرگارت
شمارهٔ ۲۵ — در جلوه چو سرو قدت ای یار کجاست
شمارهٔ ۱۹ — گویند کسان جمله چه هشیار و چه مست
شمارهٔ ۲۲ — جز علم و عمل که همدم روز جزاست
شمارهٔ ۲۶ — با من که ز ناله ام فلک برحذر است
شمارهٔ ۲۷ — گفتم سفری کنم اگر تقدیرست
شمارهٔ ۳۰ — امشب که رخش خانه فروز من و تست
شمارهٔ ۲۹ — دل سیر شد از تو خوب رویی می خواست
شمارهٔ ۲۸ — صد رخنه به دل هر دمم از صد نیش است
شمارهٔ ۳۲ — گفتی چشمم از چه خضبال است ای دوست
شمارهٔ ۳۱ — دانی که چرا نمی توان دید ای دوست
شمارهٔ ۳۳ — هرچند که من ناکس و دونم ای دوست
شمارهٔ ۳۵ — ما را در دل جز آن گل رعنا نیست
شمارهٔ ۳۷ — ای آن که به جز غم تو دل خواهم نیست
شمارهٔ ۳۸ — آن شوخ که عشق سهل کاری پنداشت
شمارهٔ ۳۴ — از دلبر من حدیث گرمی سخنی ست
شمارهٔ ۳۶ — حاصل از ریش وصیه جزء پشمت نیست
شمارهٔ ۳۹ — چون عشق دل رمیده از ما بگرفت
شمارهٔ ۴۰ — ای میر که دامن دلت غم نگرفت
شمارهٔ ۴۱ — افسوس که از کنار من یاری رفت
شمارهٔ ۴۴ — دانی زچه شد و قف تعرض جانت
شمارهٔ ۴۵ — هرچند پسر مرتبه عالی افتاد
شمارهٔ ۴۲ — دل رویش را رشک نگارستان گفت
شمارهٔ ۴۶ — در عالم تنگ عرصه سفله نهاد
شمارهٔ ۴۳ — آن میر که خویش را کلامی می گفت
شمارهٔ ۴۷ — بی روی تو جان محنت اندوز مباد
شمارهٔ ۴۹ — از دیده ی من چو دل برون می افتد
شمارهٔ ۴۸ — تنها نه به خون این دل مفتون خسبد
شمارهٔ ۵۲ — گر زان که فلک اهل دلی نگذارد
شمارهٔ ۵۰ — آن شوخ که دل ز مهر و مه میدزدد
شمارهٔ ۵۶ — افسوس که بخت بد کم اقبالی کرد
شمارهٔ ۵۷ — در سینه ز جوش خون دل دردا مرد
شمارهٔ ۵۱ — شوخی که کنون دوری من نپسندد
شمارهٔ ۵۳ — هرچند دلم غم تو خون میبارد
شمارهٔ ۵۴ — بیچاره دلم راه به کاری نبرد
شمارهٔ ۵۵ — روزم به غم و شبم به شب میگذرد
شمارهٔ ۵۸ — آن چشم که خون خلق در خواب خورد
شمارهٔ ۶۰ — چون بر رخت آن زلف پریشان لرزد
شمارهٔ ۶۱ — شوخی که مرا درگه و بیگه سوزد
شمارهٔ ۶۲ — آن تازه نهال چند سرکش باشد
شمارهٔ ۶۳ — چون کار تو دل شکستن من باشد
شمارهٔ ۶۴ — تا کی رخم از گلاب گلگون باشد
شمارهٔ ۶۵ — آن چشم که فتنه دل و دین باشد
شمارهٔ ۵۹ — ای آن که غمت بدهر شور اندازد
شمارهٔ ۶۶ — آن را که به ایزد سر و کاری باشد
شمارهٔ ۶۸ — عاشق شب وصل یار هم درد کشد
شمارهٔ ۶۷ — هر روز دلم را اسیر خالی باشد
شمارهٔ ۷۰ — شوخی که دلش داغ دل گلشن شد
شمارهٔ ۷۳ — دونی دو که مردهای بنگ و برشند
شمارهٔ ۷۲ — شوخی که جفا به از وفا میداند
شمارهٔ ۶۹ — تا یار سیه بیهوش چو بخت من شد
شمارهٔ ۷۱ — هرچند که عمر مایه ناز آمد
شمارهٔ ۷۷ — جمعی که ثنات رایگان میگویند
شمارهٔ ۷۸ — گر تیرگی روز من غم فرسود
شمارهٔ ۷۶ — عاشق باید که از طلب ننشیند
شمارهٔ ۷۹ — ای آن که تو را میل به گلزار بود
شمارهٔ ۸۰ — ای آن که تو را مدار بر زور بود
شمارهٔ ۷۴ — مرغ دل من هم به رو هم بال افکند
شمارهٔ ۷۵ — تا جان تو عزم رفتن از تن نکند
شمارهٔ ۸۱ — آن بی حاصل که وصل بگذاشته بود
شمارهٔ ۸۳ — نقش رخ او ز چشم بینا نرود
شمارهٔ ۸۲ — دی بابت هرزه گرد بی حاصل خود
شمارهٔ ۸۸ — در علم و عمل هرکه مکمل گردید
شمارهٔ ۸۶ — اول طلب بخت بلندی باید
شمارهٔ ۸۴ — از گریه اگر چه یار همدم نشود
شمارهٔ ۸۵ — ای چشمم از انتظار روی تو سفید
شمارهٔ ۸۹ — عمریست که دل حدیث وصلت گوید
شمارهٔ ۸۷ — از دیده زهاد اگر زود آید
شمارهٔ ۹۲ — اینک مشهد ای دل از غفلت کور
شمارهٔ ۹۵ — ای خواجه به سوی حق ز دنیای مجاز
شمارهٔ ۹۴ — از چشم تو مرد و زن نفورند نفور
شمارهٔ ۹۳ — تا نزد یکی بیار زو دوری دور
شمارهٔ ۹۷ — ای آن که به حسن و حسن صوتی ممتاز
شمارهٔ ۹۱ — در دام تو هر دم کشم آزار دگر
شمارهٔ ۹۶ — یک ذره ز خاک پای آن ماه طراز
شمارهٔ ۹۰ — ای راحت دیده و دل ای نور بصر
شمارهٔ ۱۰۲ — آن خواجه که کم باد ز عالم نامش
شمارهٔ ۱۰۱ — شهانه دلم ساخت مفتون زلفش
شمارهٔ ۱۰۵ — هند وی سر زلف تو ای کافر کیش
شمارهٔ ۱۰۳ — رفتن نتوان به کوی آن کافر کیش
شمارهٔ ۱۰۴ — چندان که دلم پیش تو می سوزد بیش
شمارهٔ ۹۹ — بی گریه به سر نمی برم نیم نفس
شمارهٔ ۹۸ — دور از رخ دلگشایت ای مایه ناز
شمارهٔ ۱۰۰ — آن دل که هوس داشت اسیر همه کس
شمارهٔ ۱۱۳ — اشکم همه صرف شد در اندیشه ی دل
شمارهٔ ۱۰۷ — ای برده هوا سوی سماکت به سمک
شمارهٔ ۱۰۶ — دانم کنم آرزو حیرانی خویش
شمارهٔ ۱۰۹ — وصل تو به سیم و زر نکرد حاصل
شمارهٔ ۱۱۲ — هجوم نگذارد از کف ای مایه بخل
شمارهٔ ۱۱۰ — دل وصل تو خواهد ز من ای مهر گسل
شمارهٔ ۱۱۱ — در طره چون شبش دل شعله مثال
شمارهٔ ۱۰۸ — چون دور کنم رقیب رازان ناپاک
شمارهٔ ۱۱۷ — از بس که زالفت خسان خون خوردم
شمارهٔ ۱۱۸ — هر چند که سعی در رضایت کردم
شمارهٔ ۱۱۹ — چون مهر سفر به هفت کشور کردم
شمارهٔ ۱۲۰ — ای آن که روی به کوی بیداد گرم
شمارهٔ ۱۱۴ — دی توبه به امر دوستی بشکستم
شمارهٔ ۱۱۵ — دایم ز تو من کرانه ای میجستم
شمارهٔ ۱۱۶ — گفتی که چرا بداخترت میگفتم
شمارهٔ ۱۲۱ — روزی که ز روح بند تن بردارم
شمارهٔ ۱۲۲ — چون خواهم دل ز دلستان برگیرم
شمارهٔ ۱۲۹ — گویم که دری زوصل اگر باز کنم
شمارهٔ ۱۲۴ — از دوری آفتاب عالم سوزم
شمارهٔ ۱۲۵ — حال دل از آن بهانه جو می پرسم
شمارهٔ ۱۲۳ — گر بینم یار وگر نبینم میرم
شمارهٔ ۱۲۶ — بر خاک کف پای تو چون رخ نالم
شمارهٔ ۱۲۷ — ای درد و غم تو راحت جان و تنم
شمارهٔ ۱۲۸ — چون کوه گران نمود اصفاهانم
شمارهٔ ۱۳۱ — ای کوی تو درد و غم فراوان بردیم
شمارهٔ ۱۳۰ — دی با کوری کش از خسان می بینم
شمارهٔ ۱۳۲ — تا از سر کوی آن صنم دور شدیم
شمارهٔ ۱۳۳ — ما چشم ز جستجوی درمان پوشیم
شمارهٔ ۱۳۵ — در دادن دل به زلفت ای عهد شکن
شمارهٔ ۱۳۴ — در چیدم دوش از خلایق دامن
شمارهٔ ۱۳۶ — خورشید من آن جهان به رویش روشن
شمارهٔ ۱۳۷ — هرچند کیمیاست امروز سخن
شمارهٔ ۱۴۳ — ای با مهرت سرشته آب و گل من
شمارهٔ ۱۴۴ — شیطان نامی که شد غمش قاتل من
شمارهٔ ۱۳۸ — تا چند به بزم غیر تنها رفتن
شمارهٔ ۱۴۵ — در دل دو هزار مدّعا دارم من
شمارهٔ ۱۳۹ — ای بخت سیاه بخت تدبیری کن
شمارهٔ ۱۴۲ — شوخی که گسسته بود پیمان از من
شمارهٔ ۱۴۰ — ای اشک بود بر رخت ای رشک ختن
شمارهٔ ۱۴۱ — بر بالش راحتی نیامد سر من
شمارهٔ ۱۵۲ — ای باد صبا واله و شیدا بر تو
شمارهٔ ۱۴۶ — ز آن طره که ینست آن که زو هست ایمن
شمارهٔ ۱۵۳ — ای خانه نه سپهر پرنور از تو
شمارهٔ ۱۴۷ — از عالم سفله ای پسر هیچ مخواه
شمارهٔ ۱۴۸ — گر دل خواهی ای تن محنت پیشه
شمارهٔ ۱۵۰ — بی شمع جمالت ای به حسن افسانه
شمارهٔ ۱۴۹ — زین سلسله تابه حال این فرزانه
شمارهٔ ۱۵۱ — چون دل بستم به زلف آن غالیه مو
شمارهٔ ۱۵۸ — ای چشم مرا چشم گهربار از پی
شمارهٔ ۱۶۰ — در دایره اهل هوس جا کردی
شمارهٔ ۱۶۱ — ظاهر بینان که دم زنند از یاری
شمارهٔ ۱۵۹ — رفتی رفتی از دل پر خون رفتی
شمارهٔ ۱۵۵ — باشد به مثل گر حاتم طی
شمارهٔ ۱۵۴ — رحمت آید با همه مغروری تو
شمارهٔ ۱۵۶ — ای دل که ز چاک سینه بگریخته ای
شمارهٔ ۱۵۷ — از من برگشت یار من بی سببی
شمارهٔ ۱۶۳ — روزی که برغم چرخ مهمان منی
شمارهٔ ۱۶۲ — ای خواجه مکن فخر به مال دگری
شمارهٔ ۱۶۴ — از سینه خیال قد آن سروسهی
شمارهٔ ۱۶۵ — من کرده ام از هر مژده یی دریایی