شمارهٔ ۱۲۴ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوری آفتاب و تأثیر آن بر زندگی‌اش دلتنگی و ناراحتی می‌کند. او به تیره و تار بودن بخت و بدشانسی‌اش اشاره دارد و می‌گوید روز و شب را تشخیص نمی‌دهد، زیرا زندگی‌اش آنقدر تیره و تار است که حتی اگر شب هم نباشد، احساس می‌کند روزش نیز تیره‌تر از شب است.