شمارهٔ ۱۶۳ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به توصیف حسرت و longing نسبت به کسی می‌پردازد که به رغم حضورش، همچنان احساس تنهایی و ویرانی می‌رود. شاعر از مهمان خاصی سخن می‌گوید که باید زندگی و کلبه ویران او را آباد کند، اما او احساس می‌کند که مهمان در حال ترک کردن است. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که آیا این مهمان، که جان جهانیان نامیده می‌شود، خود او را رها خواهد کرد یا نه.