شمارهٔ ۱۶۵ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناامیدی و بدشانسی خود صحبت می‌کند، او مژده‌ها و امیدهای زیادی را تجربه کرده، اما در مقابل، معشوق او در دنیای غیر و دور از او خوشبختی و خوش گذرانی می‌سازد. شاعر می‌گوید که اگر این وضع بد خودش نبود، دیگران هم نمی‌توانستند چنین طوفان‌هایی را تجربه کنند. در واقع، او احساس تنهایی و ناامیدی خود را به تصویر می‌کشد.