شمارهٔ ۳۳ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عمیق محبت و وابستگی شاعر به دوستش است. شاعر با تواضع خود را فردی بی‌ارزش می‌داند و از دوستش می‌خواهد که یک بار او را ببیند تا بفهمد که بی‌او چگونه است. او همچنین اشاره می‌کند که دوستش به اندازه مردمک چشمش برای او اهمیت دارد و بدون او دچار درد و تشنگی است.