شمارهٔ ۵۸ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف چشمی می‌پردازد که در خواب، خون مردم را می‌نوشد و هرگز از خون دل دوستان سیر نمی‌شود. خواب آلودگی این چشم به نوعی به تشنگی آن اشاره دارد؛ همچنان که تشنه در خواب، آب می‌نوشد. این تمثیل نشان‌دهنده‌ی زخم‌های عاطفی و ناآرامی‌های درونی است.