شمارهٔ ۸۹ ابوالحسن فراهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس عمیق عشق و longing می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که سال‌هاست دلش در آرزوی وصال معشوق است و در این راه سرگردان و بلاتکلیف است. هر لحظه با شمعی به یاد او در مزارها می‌رود و به دنبال نور و روشنایی او می‌گردد، اشاره به اینکه معشوقش مانند خورشید است و او همچون مسکینی در جستجوی چراغش.