رباعی شمارهٔ ۱۷۷ ابوسعید ابوالخیر
ابوسعید ابوالخیر / رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زنار پرست زلف عنبر بویت
محراب نشین گوشهٔ ابرویت
یا رب تو چه کعبه‌ای که باشد شب و روز
روی دل کافر و مسلمان سویت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقش اشاره می‌کند. زنار که به زلف‌های معشوق تشبیه شده، مانند محرابی است که به ابروهای او ختم می‌شود. شاعر از خدای خود می‌پرسد که چگونه ممکن است کعبه‌ای وجود داشته باشد که دل کافر و مومن شب و روز به آن روی آورد. این شعر نماد عشق و دلدادگی و همچنین تمایل به نزدیکی به معشوق است.