رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران — ابوسعید ابوالخیر

Name: رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران — ابوسعید ابوالخیر
Author: ابوسعید ابوالخیر

بسیاری از رباعیات و اشعار منتسب به ابوسعید در واقع از آن شاعران دیگر است. فرزندان ابوسعید در کتاب‌های «حالات و سخنان ابوسعید» و «اسرار التوحید» گفته‌اند که جدشان جز سه بیت، شعری نگفته و آنچه در مجالس می‌خوانده، گفتار پیرانش بوده است.

فهرست شعرها

رباعی شمارهٔ ۶ — ای شیرِ سرافرازِ زبردست خدا
رباعی شمارهٔ ۳ — وصلِ تو کجا و منِ مهجور کجا؟
رباعی شمارهٔ ۵ — وا فریادا ز عشق، وا فریادا
رباعی شمارهٔ ۷ — گفتم صنما لاله‌ رخا دلدارا
رباعی شمارهٔ ۸ — گفتی که منم ماهِ نشابور سرا
رباعی شمارهٔ ۴ — منصورِ حلاج، آن نهنگِ دریا
رباعی شمارهٔ ۱ — باز‌ آ باز‌ آ، هر آنچه هستی باز‌ آ
رباعی شمارهٔ ۲ — یا ربّ، به محمّد و علی و زهرا
رباعی شمارهٔ ۱۲ — تا چند کشم غصهٔ هر ناکس را
رباعی شمارهٔ ۱۱ — گر بر درِ دیر می‌نشانی ما را
رباعی شمارهٔ ۱۰ — یا‌رب مکن از لطف پریشان ما را
رباعی شمارهٔ ۱۴ — از زهد اگر مدد دهی ایمان را
رباعی شمارهٔ ۹ — هر گاه که بینی دو سه سرگردان را
رباعی شمارهٔ ۱۵ — تسبیح ملک را و صفا رضوان را
رباعی شمارهٔ ۱۶ — ای دوست دوا فرست بیماران را
رباعی شمارهٔ ۱۳ — پرسیدم ازو واسطهٔ هجران را
رباعی شمارهٔ ۱۹ — تا درد رسید چشمِ خون‌خوار تو را
رباعی شمارهٔ ۲۱ — آن رشته که قوّتِ روان‌ست مرا
رباعی شمارهٔ ۲۴ — آن عشق که هست جزء لاینفکِ ما
رباعی شمارهٔ ۲۰ — در دیده به جای خواب، آب است مرا
رباعی شمارهٔ ۲۳ — ای دل، برِ ما مباش بی دلبرِ ما
رباعی شمارهٔ ۱۸ — در کعبه اگر دل سوی غیرست تو را
رباعی شمارهٔ ۲۲ — یا رب ز کرَم دری برویم بگشا
رباعی شمارهٔ ۱۷ — دی شانه زد آن ماه خمِ گیسو را
رباعی شمارهٔ ۲۶ — مستغرقِ نیلِ معصیت جامهٔ ما
رباعی شمارهٔ ۲۸ — من دوش دعا کردم و باد آمینا
رباعی شمارهٔ ۲۵ — ای کرده غمت غارتِ هوشِ دلِ ما
رباعی شمارهٔ ۳۲ — کارم همه ناله و خروش‌ست امشب
رباعی شمارهٔ ۲۷ — مهمانِ تو خواهم آمدن جانانا
رباعی شمارهٔ ۳۰ — در رفعِ حُجُب کوش نه در جمع کُتُب
رباعی شمارهٔ ۲۹ — گه می‌گردم بر آتشِ هجر کباب
رباعی شمارهٔ ۳۱ — برتافت عنان، صبوری از جانِ خراب
رباعی شمارهٔ ۳۵ — ای ذات و صفاتِ تو مبرّا ز عیوب
رباعی شمارهٔ ۳۸ — تا پای تو رنجه گشت و با درد بساخت
رباعی شمارهٔ ۳۹ — مجنونِ تو کوه را ز صحرا نشناخت
رباعی شمارهٔ ۴۰ — آن روز که آتشِ محبت افروخت
رباعی شمارهٔ ۳۶ — ای آینهٔ حسن تو در صورتِ زیب
رباعی شمارهٔ ۳۳ — از چرخِ فلک گردشِ یکسان مطلب
رباعی شمارهٔ ۳۴ — بی‌طاعتِ حق، بهشت و رضوان مطَلب
رباعی شمارهٔ ۳۷ — تا زلفِ تو شاه گشت و رخسارِ تو تخت
رباعی شمارهٔ ۴۱ — دیشب که دلم ز تابِ هجران می‌سوخت
رباعی شمارهٔ ۴۳ — شیرین‌دهنی که از لبش جان می‌ریخت
رباعی شمارهٔ ۴۴ — عشق آمد و خاکِ محنتم بر سر ریخت
رباعی شمارهٔ ۴۵ — می‌رفتم و خونِ دل به راهم می‌ریخت
رباعی شمارهٔ ۴۸ — ای دل چو فراقش رگِ جان بگشودت
رباعی شمارهٔ ۴۲ — عشق آمد و گردِ فتنه بر جانم بیخت
رباعی شمارهٔ ۴۶ — از کفرِ سر زلفِ وی ایمان می‌ریخت
رباعی شمارهٔ ۴۷ — از نخلِ تَرَش بار چو باران می‌ریخت
رباعی شمارهٔ ۵۱ — از کعبه رهی‌ست تا به مقصد پیوست
رباعی شمارهٔ ۵۲ — تیری ز کمانخانهٔ ابروی تو جَست
رباعی شمارهٔ ۵۰ — از بارِ گنه شد تنِ مسکینم پست
رباعی شمارهٔ ۵۴ — دی طفلک خاک بیز غربال به دست
رباعی شمارهٔ ۵۵ — کردم توبه، شکستی‌اش روز نخست
رباعی شمارهٔ ۵۳ — چون نیست ز هرچه هست جز باد به دست
رباعی شمارهٔ ۵۶ — آزادی و عشق چون همی نامد راست
رباعی شمارهٔ ۴۹ — آن یار که عهدِ دوستداری بشکست
رباعی شمارهٔ ۶۲ — ما کشتهٔ عشقیم و جهان مسلخ ماست
رباعی شمارهٔ ۶۴ — یاد تو شب و روز قرین دل ماست
رباعی شمارهٔ ۵۷ — خیام تنت به خیمه می‌ماند راست
رباعی شمارهٔ ۵۹ — من بندهٔ عاصی‌ام رضای تو کجاست؟
رباعی شمارهٔ ۵۸ — هرچند به طاعت تو عصیان و خطاست
رباعی شمارهٔ ۶۰ — گر طالب راه حق شوی ره پیداست
رباعی شمارهٔ ۶۱ — غم عاشق سینهٔ بلاپرورِ ماست
رباعی شمارهٔ ۶۳ — یا رب غم آن چه غیر تو در دل ماست
رباعی شمارهٔ ۶۶ — دوزخ شرری ز آتش سینهٔ ماست
رباعی شمارهٔ ۶۷ — عصیان خلایق ارچه صحرا صحراست
رباعی شمارهٔ ۶۵ — گردون، کمری ز عمر فرسودهٔ ماست
رباعی شمارهٔ ۷۲ — پیوسته ز من کشیده‌دامن، دلِ توست
رباعی شمارهٔ ۷۰ — گویند «دل آیینهٔ آیین عجب‌ست»
رباعی شمارهٔ ۷۱ — گر سبحهٔ صد دانه شماری خوب‌ست
رباعی شمارهٔ ۶۸ — آن آتش سوزنده که عشقش لقب‌ست
رباعی شمارهٔ ۶۹ — از ما همه عجز و نیستی مطلوب است
رباعی شمارهٔ ۷۸ — عشقم که به هر رگم غمی پیوندست
رباعی شمارهٔ ۷۹ — نقاش رُخت ز طعن‌ها آسوده‌ست
رباعی شمارهٔ ۷۴ — ای دل غمِ عشق از برای من و توست
رباعی شمارهٔ ۸۰ — در عالم اگر فلک اگر ماه و خورست
رباعی شمارهٔ ۷۳ — دل کیست که گویم از برای غم توست‌؟
رباعی شمارهٔ ۷۶ — اسرار ملک بین که به غول افتاده‌ست
رباعی شمارهٔ ۷۷ — ای حیدر شهسوار وقت مددست
رباعی شمارهٔ ۷۵ — ناکامی‌ام ای دوست ز خودکامیِ توست
رباعی شمارهٔ ۸۷ — ای خالق خلق رهنمایی بفرست
رباعی شمارهٔ ۸۸ — ما را بجز این جهان، جهانی دگرست
رباعی شمارهٔ ۸۳ — ای برهمن آن عذار چون لاله پرست
رباعی شمارهٔ ۸۱ — سوفسطایی که از خرد بی‌خبرست
رباعی شمارهٔ ۸۶ — یا رب تو زمانه را دلیلی بفرست
رباعی شمارهٔ ۸۵ — یا رب سبب حیات حیوان بفرست
رباعی شمارهٔ ۸۲ — پی در گاوست و گاو در کهسارست
رباعی شمارهٔ ۸۴ — آلودهٔ دنیا جگرش ریش‌تر است
رباعی شمارهٔ ۸۹ — سرمایهٔ عمر آدمی یک نفس‌ست
رباعی شمارهٔ ۹۰ — گفتی که فلان ز یادِ ما خاموش‌ست
رباعی شمارهٔ ۹۱ — راه تو به هر روش که پویند خوشست
رباعی شمارهٔ ۹۳ — دل بر سر عهد استوار خویشست
رباعی شمارهٔ ۹۲ — دل رفت بَرِ کسی که سیماش خوشست
رباعی شمارهٔ ۹۵ — گریم زغم تو زار و گویی زرقست
رباعی شمارهٔ ۹۶ — گنجم چو گهر در دل گنجینه شکست
رباعی شمارهٔ ۹۴ — بر شکل بتان رهزن عشاق حقست
رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — نردیست جهان که بردنش باختنست
رباعی شمارهٔ ۹۹ — کردیم هر آن حیله که عقل آن دانست
رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — تا مهر ابوتراب دمساز منست
رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — آوازِ در آمد بنگر یارِ منست
رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — عشق تو بلای دل درویش منست
رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — از گل طبقی نهاده کین روی منست
رباعی شمارهٔ ۹۷ — آن شب که مرا ز وصلت ای مه رنگست
رباعی شمارهٔ ۹۸ — دور از تو فضای دهر بر من تنگست
رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — دنیا به مثل چو کوزهٔ زرین است
رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — دردی که ز من جان بستاند اینست
رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — ایزد که جهان به قبضهٔ قدرت اوست
رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — دنیا به جوی وفا ندارد ای دوست
رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — شب آمد و باز رفتم اندر غم دوست
رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — چشمی دارم همه پر از دیدن دوست
رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست
رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — آنرا که فنا شیوه و فقر آیینست
رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — عنبر زلفی که ماه در چنبر اوست
رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — عقرب سر زلف یار و مه پیکر اوست
رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — عالم به خروش لا اله الّا هوست
رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — هرچند که آدمی ملک سیرت و خوست
رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — آن مه که وفا و حسن سرمایهٔ اوست
رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — آنرا که حلال زادگی عادت و خوست
رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — غازی به ره شهادت اندر تک و پوست
رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — زآن می خوردم که روح پیمانهٔ اوست
رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — بر ما در وصل بسته میدارد دوست
رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — ای خواجه ترا غم جمال ماهست
رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — عارف که ز سرّ معرفت آگاهست
رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — ای دوست ای دوست ای دوست ای دوست
رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — در کار کس ار قرار میباید هست
رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — در درد شکی نیست که درمانی هست
رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست
رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — تا در نرسد وعدهٔ هر کار که هست
رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — با دل گفتم که ای دل احوال تو چیست
رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — ای دل همه خون شوی شکیبایی چیست
رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — عاشق نتواند که دمی بی غم زیست
رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — دیروز که چشم تو به من درنگریست
رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — گر مرده بوم برآمده سالی بیست
رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — جسمم همه اشک گشت و چشمم بگریست
رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — پرسید ز من کسی که معشوق تو کیست
رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — می‌گفتم یار و می‌ندانستم کیست
رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — گاهی چو ملایکم سر بندگیست
رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — دردا که درین سوز و گدازم کس نیست
رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — اندر همه دشت خاوران گر خاریست
رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — چون حاصل عمر تو فریبی و دمیست
رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — در بحر یقین که در تحقیق بسیست
رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — در سینه کسی که راز پنهانش نیست
رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — رنج مردم ز پیشی و از بیشیست
رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — ما عاشق و عهد جان ما مشتاقیست
رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — افسوس که کس با خبر از دردم نیست
رباعی شمارهٔ ۱۴۷ — گفتار نکو دارم و کردارم نیست
رباعی شمارهٔ ۱۴۹ — در هجرانم قرار میباید و نیست
رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — در کشور عشق جای آسایش نیست
رباعی شمارهٔ ۱۵۰ — گر کار تو نیکست به تدبیر تو نیست
رباعی شمارهٔ ۱۵۲ — جانا به زمین خاوران خاری نیست
رباعی شمارهٔ ۱۵۱ — از درد نشان مده که در جان تو نیست
رباعی شمارهٔ ۱۴۸ — هرگز المی چو فرقت جانان نیست
رباعی شمارهٔ ۱۵۶ — دایم نه لوای عشرت افراشتنی‌ست
رباعی شمارهٔ ۱۵۹ — آنرا که قضا ز خیل عشاق نوشت
رباعی شمارهٔ ۱۵۵ — گبریست در این وهم که پنهانی نیست
رباعی شمارهٔ ۱۵۸ — سیمابی شد هوا و زنگاری دشت
رباعی شمارهٔ ۱۶۰ — هان تا تو نبندی به مراعاتش پشت
رباعی شمارهٔ ۱۵۳ — اندر همه دشت خاوران سنگی نیست
رباعی شمارهٔ ۱۵۷ — ای دیده نظر کن اگرت بینایی‌ست
رباعی شمارهٔ ۱۵۴ — سر تا سر دشت خاوران سنگی نیست
رباعی شمارهٔ ۱۶۴ — سِرّ سخن دوست نمی‌یارم گفت
رباعی شمارهٔ ۱۶۷ — آن دل که تو دیده‌ای ز غم خون شد و رفت
رباعی شمارهٔ ۱۶۸ — از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت
رباعی شمارهٔ ۱۶۱ — از اهل زمانه عار میباید داشت
رباعی شمارهٔ ۱۶۳ — افسوس که ایام جوانی بگذشت
رباعی شمارهٔ ۱۶۶ — آسان آسان ز خود امان نتوان یافت
رباعی شمارهٔ ۱۶۲ — روزم به غم جهان فرسوده گذشت
رباعی شمارهٔ ۱۶۵ — دل گرچه درین بادیه بسیار شتافت
رباعی شمارهٔ ۱۷۱ — یار آمد و گفت خسته میدار دلت
رباعی شمارهٔ ۱۷۲ — علمی نه که از زمرهٔ انسان نهمت
رباعی شمارهٔ ۱۷۵ — ای قبلهٔ هرکه مقبل آمد کویت
رباعی شمارهٔ ۱۶۹ — دل عادت و خوی جنگجوی تو گرفت
رباعی شمارهٔ ۱۷۳ — صد شکر که گلشن صفا گشت تنت
رباعی شمارهٔ ۱۷۶ — ای مقصد خورشید پرستان رویت
رباعی شمارهٔ ۱۷۰ — آنی که ز جانم آرزوی تو نرفت
رباعی شمارهٔ ۱۷۴ — دی زلف عبیر بیز عنبر سایت
رباعی شمارهٔ ۱۸۰ — ای در تو عیان‌ها و نهان‌ها همه هیچ
رباعی شمارهٔ ۱۸۲ — حمدا لک رب نجنی منک فلاح
رباعی شمارهٔ ۱۸۳ — رخساره‌ات ای تازه گل گلشن روح
رباعی شمارهٔ ۱۸۴ — بی شک الفست احد، ازو جوی مدد
رباعی شمارهٔ ۱۷۸ — گفتم چشمت گفت که بر مست مپیچ
رباعی شمارهٔ ۱۷۷ — زنار پرست زلف عنبر بویت
رباعی شمارهٔ ۱۷۹ — گر درویشی مکن تصرف در هیچ
رباعی شمارهٔ ۱۸۱ — ای با رخت انوار مه و خور همه هیچ
رباعی شمارهٔ ۱۸۷ — هر راحت و لذتی که خلاق نهاد
رباعی شمارهٔ ۱۸۸ — در وصل ز اندیشهٔ دوری فریاد
رباعی شمارهٔ ۱۹۰ — گر عشق دل مرا خریدار افتد
رباعی شمارهٔ ۱۸۹ — با کوی تو هر کرا سر و کار افتد
رباعی شمارهٔ ۱۹۱ — با علم اگر عمل برابر گردد
رباعی شمارهٔ ۱۹۲ — آن را که حدیث عشق در دل گردد
رباعی شمارهٔ ۱۸۵ — گر درد کند پای تو ای حور نژاد
رباعی شمارهٔ ۱۸۶ — در سلسلهٔ عشق تو جان خواهم داد
رباعی شمارهٔ ۲۰۰ — من زنده و کس بر آستانت گذرد؟
رباعی شمارهٔ ۱۹۳ — ما را نبود دلی که خرم گردد
رباعی شمارهٔ ۱۹۴ — دل از نظر تو جاودانی گردد
رباعی شمارهٔ ۱۹۶ — دردا که درین زمانهٔ پر غم و درد
رباعی شمارهٔ ۱۹۵ — ای صافی دعوی ترا معنی دُرْد
رباعی شمارهٔ ۱۹۸ — دل صافی کن که حق به دل می‌نگرد
رباعی شمارهٔ ۱۹۹ — گویند که محتسب گمانی ببرد
رباعی شمارهٔ ۱۹۷ — فردا که به محشر اندر آید زن و مرد
رباعی شمارهٔ ۲۰۲ — از دفتر عشق هرکه فردی دارد
رباعی شمارهٔ ۲۰۵ — گل از تو چراغ حسن در گلشن بُرد
رباعی شمارهٔ ۲۰۳ — طالع سر عافیت فروشی دارد
رباعی شمارهٔ ۲۰۴ — دل وقت سماع بوی دلدار بَرَد
رباعی شمارهٔ ۲۰۶ — شادم به دمی کز آرزویت گذرد
رباعی شمارهٔ ۲۰۷ — گر پنهان کرد عیب و گر پیدا کرد
رباعی شمارهٔ ۲۰۱ — از چهرهٔ عاشقانه‌ام زر بارد
رباعی شمارهٔ ۲۰۸ — گفتار دراز مختصر باید کرد
رباعی شمارهٔ ۲۱۲ — از واقعه‌ای ترا خبر خواهم کرد
رباعی شمارهٔ ۲۱۴ — جمعیت خلق را رها خواهی کرد
رباعی شمارهٔ ۲۰۹ — دردا که همه روی به ره باید کرد
رباعی شمارهٔ ۲۱۰ — قدت قدم ز بار محنت خم کرد
رباعی شمارهٔ ۲۱۵ — خرم دل آنکه از ستم آه نکرد
رباعی شمارهٔ ۲۱۳ — آن دشمن دوست بود دیدی که چه کرد
رباعی شمارهٔ ۲۱۶ — عاشق چو شوی تیغ به سر باید خورد
رباعی شمارهٔ ۲۱۱ — من بی تو دمی قرار نتوانم کرد
رباعی شمارهٔ ۲۲۱ — خواهی که ترا دولت ابرار رسد
رباعی شمارهٔ ۲۲۲ — این گیدی گبر از کجا پیدا شد
رباعی شمارهٔ ۲۱۸ — من صرفه برم که بر صفم اعدا زد
رباعی شمارهٔ ۲۱۷ — عارف به چنین روز کناری گیرد
رباعی شمارهٔ ۲۲۴ — از شبنم عشق خاک آدم گل شد
رباعی شمارهٔ ۲۲۰ — گر غره به عمری به تبی برخیزد
رباعی شمارهٔ ۲۱۹ — حورا به نظارهٔ نگارم صف زد
رباعی شمارهٔ ۲۲۳ — دلخسته و سینه چاک می‌باید شد
رباعی شمارهٔ ۲۲۵ — تا ولولهٔ عشق تو در گوشم شد
رباعی شمارهٔ ۲۲۶ — انواع خطا گرچه خدا می‌بخشد
رباعی شمارهٔ ۲۲۷ — از لطف تو هیچ بنده نومید نشد
رباعی شمارهٔ ۲۳۱ — اسرار وجود خام و ناپخته بماند
رباعی شمارهٔ ۲۲۸ — صوفی به سماع دست از آن افشاند
رباعی شمارهٔ ۲۳۰ — این عمر به ابر نوبهاران ماند
رباعی شمارهٔ ۲۲۹ — کی حال فتاده هرزه گردی داند
رباعی شمارهٔ ۲۳۲ — چرخ و مه و مهر در تمنای تواَند
رباعی شمارهٔ ۲۳۵ — آن روز که نور بر ثریا بستند
رباعی شمارهٔ ۲۳۶ — آنروز که نقش کوه و هامون بستند
رباعی شمارهٔ ۲۳۷ — قومی ز خیال در غرور افتادند
رباعی شمارهٔ ۲۳۹ — هوشم نه موافقان و خویشان بردند
رباعی شمارهٔ ۲۳۸ — در تکیه قلندران چو بنگم دادند
رباعی شمارهٔ ۲۳۴ — زان پیش که طاق چرخ اعلا زده‌اند
رباعی شمارهٔ ۲۳۳ — آنها که ز معبود خبر یافته‌اند
رباعی شمارهٔ ۲۴۰ — در دیر شدم ماحضری آوردند
رباعی شمارهٔ ۲۴۶ — در مدرسه اسباب عمل می‌بخشند
رباعی شمارهٔ ۲۴۸ — نقاش اگر ز موی پرگار کند
رباعی شمارهٔ ۲۴۱ — سبزی بهشت و نوبهار از تو برند
رباعی شمارهٔ ۲۴۳ — یارم همه نیش بر سر نیش زند
رباعی شمارهٔ ۲۴۴ — آن کس که به کوه ظلم خرگاه زند
رباعی شمارهٔ ۲۴۲ — مردان خدا ز خاکدان دگرند
رباعی شمارهٔ ۲۴۵ — خوبان همه صید صبح خیزان باشند
رباعی شمارهٔ ۲۴۷ — عاشق همه دم فکر غم دوست کند
رباعی شمارهٔ ۲۵۳ — دل گر ره عشق او نپوید چه کند
رباعی شمارهٔ ۲۵۶ — ای باد! به خاک مصطفایت سوگند
رباعی شمارهٔ ۲۵۴ — نی دیده بود که جستجویش نکند
رباعی شمارهٔ ۲۴۹ — با شیر و پلنگ هرکه آمیز کند
رباعی شمارهٔ ۲۵۵ — در چنگ غم تو دل سرودی نکند
رباعی شمارهٔ ۲۵۱ — زآن خوبتری که کس خیال تو کند
رباعی شمارهٔ ۲۵۰ — خواهی که خدا کار نکو با تو کند
رباعی شمارهٔ ۲۵۲ — عاشق که تواضع ننماید چه کند؟
رباعی شمارهٔ ۲۶۲ — خلقان تو ای جلال گوناگونند
رباعی شمارهٔ ۲۶۳ — مردان تو دل به مهر گردون ننهند
رباعی شمارهٔ ۲۶۱ — مردان رَهَش میل به هستی نکنند
رباعی شمارهٔ ۲۶۴ — دشمن چو به ما درنگرد بد بیند
رباعی شمارهٔ ۲۵۷ — درویشانند هر چه هست ایشانند
رباعی شمارهٔ ۲۵۹ — گه زاهد تسبیح به دستم خوانند
رباعی شمارهٔ ۲۵۸ — گر عدل کنی بَرِ جهانت خوانند
رباعی شمارهٔ ۲۶۰ — شب خیز که عاشقان به شب راز کنند
رباعی شمارهٔ ۲۷۲ — فردا که زوال شش جهت خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۲۶۶ — در عشق تو گاه بت پرستم گویند
رباعی شمارهٔ ۲۷۱ — آن روز که بنده آوریدی به وجود
رباعی شمارهٔ ۲۶۷ — اول رخ خود به ما نبایست نمود
رباعی شمارهٔ ۲۶۵ — کامل ز یکی هنر ده و صد بیند
رباعی شمارهٔ ۲۶۹ — رفتم به کلیسیای ترسا و یهود
رباعی شمارهٔ ۲۷۰ — ز اول ره عشق تو مرا سهل نمود
رباعی شمارهٔ ۲۶۸ — اول که مرا عشق نگارم بربود
رباعی شمارهٔ ۲۸۰ — بخشای بر آنکه جز تو یارش نبود
رباعی شمارهٔ ۲۷۹ — دوشم به طرب بود نه دلتنگی بود
رباعی شمارهٔ ۲۷۴ — گویند به حشر گفتگو خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۲۷۳ — گر ملک تو شام و گر یمن خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۲۷۷ — زآن ناله که در بستر غم دوشم بود
رباعی شمارهٔ ۲۷۵ — عاشق که غمش بر همه کس ظاهر بود
رباعی شمارهٔ ۲۷۸ — هرچند که جان عارف آگاه بُوَد
رباعی شمارهٔ ۲۷۶ — آن کس که ز روی علم و دین اهل بُوَد
رباعی شمارهٔ ۲۸۶ — هر کو ز در عمر درآید برود
رباعی شمارهٔ ۲۸۴ — نه کس که ز جور دهر افسرده نبود
رباعی شمارهٔ ۲۸۸ — در دل چو کجیست روی بر خاک چه سود
رباعی شمارهٔ ۲۸۷ — عاشق که غم جان خرابش نرود
رباعی شمارهٔ ۲۸۱ — آن وقت که این انجم و افلاک نبود
رباعی شمارهٔ ۲۸۲ — جایی که تو باشی اثر غم نبُوَد
رباعی شمارهٔ ۲۸۳ — عاشق به یقین دان که مسلمان نبود
رباعی شمارهٔ ۲۸۵ — چندانکه به کوی سلمه تارست و پود
رباعی شمارهٔ ۲۹۱ — گر دشمن مردان همگی حرق شود
رباعی شمارهٔ ۲۹۲ — گفتی که شب آیم ارچه بیگاه شود
رباعی شمارهٔ ۲۸۹ — در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود
رباعی شمارهٔ ۲۹۳ — یا رب برهانی‌ام ز حرمان چه شود
رباعی شمارهٔ ۲۹۰ — روزی که چراغ عمر خاموش شود
رباعی شمارهٔ ۲۹۴ — آن رشته که بر لعل لبت سوده شود
رباعی شمارهٔ ۲۹۵ — روزی که جمال دلبرم دیده شود
رباعی شمارهٔ ۲۹۶ — تا مرد به تیغ عشق بی سر نشود
رباعی شمارهٔ ۳۰۲ — ار کشتن من دو چشم مستت خواهد
رباعی شمارهٔ ۳۰۳ — دل وصل تو ای مهر گسل می‌خواهد
رباعی شمارهٔ ۲۹۷ — تا دل ز علایق جهان حُر نشود
رباعی شمارهٔ ۲۹۸ — هرگز دلم از یاد تو غافل نشود
رباعی شمارهٔ ۳۰۱ — دلبر دل خسته رایگان می‌خواهد
رباعی شمارهٔ ۲۹۹ — تا مدرسه و مناره ویران نشود
رباعی شمارهٔ ۳۰۰ — یک ذره ز حد خویش بیرون نشود
رباعی شمارهٔ ۳۰۴ — یک نیم رخت اَلَسْتُ مِنْکُمْ بِبَعید
رباعی شمارهٔ ۳۰۵ — آورد صبا گلی ز گلزار امید
رباعی شمارهٔ ۳۰۷ — هرچند که دیده روی خوب تو ندید
رباعی شمارهٔ ۳۰۶ — گوشم چو حدیث درد چشم تو شنید
رباعی شمارهٔ ۳۰۹ — یاد تو کنم دلم به فریاد آید
رباعی شمارهٔ ۳۱۱ — پیریم ولی چو عشق را ساز آید
رباعی شمارهٔ ۳۱۲ — در دوزخم ار زلف تو در چنگ آید
رباعی شمارهٔ ۳۱۰ — در باغ روم کوی توام یاد آید
رباعی شمارهٔ ۳۰۸ — معشوقهٔ خانگی به کاری ناید
رباعی شمارهٔ ۳۱۷ — جانم به لب از لعل خموش تو رسید
رباعی شمارهٔ ۳۱۳ — ای خواجه ز فکر گور غم می‌باید
رباعی شمارهٔ ۳۱۵ — ای عشق به درد تو سری می‌باید
رباعی شمارهٔ ۳۱۶ — آسان گل باغ مدعا نتوان چید
رباعی شمارهٔ ۳۱۸ — گلزار وفا ز خار من می‌روید
رباعی شمارهٔ ۳۱۴ — چشمی به سحاب همنشین می‌باید
رباعی شمارهٔ ۳۱۹ — یا رب به دو نور دیدهٔ پیغمبر
رباعی شمارهٔ ۳۲۰ — تا چند حدیث قامت و زلف نگار
رباعی شمارهٔ ۳۲۴ — یا رب بگشا گره ز کار من زار
رباعی شمارهٔ ۳۲۸ — ناقوس نواز گر ز من دارد عار
رباعی شمارهٔ ۳۲۶ — گفتم: چشمم، گفت: به راهش می‌دار
رباعی شمارهٔ ۳۲۲ — سر رشته دولت ای برادر به کف آر
رباعی شمارهٔ ۳۲۷ — یا رب در دل به غیر خود جا مگذار
رباعی شمارهٔ ۳۲۱ — چشمم که نداشت تاب نظارهٔ یار
رباعی شمارهٔ ۳۲۳ — هر دُر که ز بحر اشکم افتد به کنار
رباعی شمارهٔ ۳۲۵ — بستان رخ تو گلستان آرد بار
رباعی شمارهٔ ۳۳۱ — لذات جهان چشیده باشی همه عمر
رباعی شمارهٔ ۳۳۲ — امروز منم به زور بازو مغرور
رباعی شمارهٔ ۳۳۶ — گر دور فتادم از وصالت به ضرور
رباعی شمارهٔ ۳۲۹ — با یار موافق آشنایی خوشتر
رباعی شمارهٔ ۳۳۵ — خورشید چو بر فلک زند رایت نور
رباعی شمارهٔ ۳۳۰ — یا رب به کرم بر من درویش نگر
رباعی شمارهٔ ۳۳۴ — ای در طلب تو عالمی در شر و شور
رباعی شمارهٔ ۳۳۳ — ای پشت تو گرم کرده سنجاب و سمور
رباعی شمارهٔ ۳۳۷ — هر لقمه که بر خوان عوانست مخور
رباعی شمارهٔ ۳۳۹ — در بزم تو ای شوخ منم زار و اسیر
رباعی شمارهٔ ۳۴۰ — شمشیر بود ابروی آن بدر منیر
رباعی شمارهٔ ۳۳۸ — در بارگه جلالت ای عذر پذیر
رباعی شمارهٔ ۳۴۲ — ای فضل تو دستگیر من، دستم گیر
رباعی شمارهٔ ۳۴۳ — گفتم که: دلم، گفت: کبابی کم گیر
رباعی شمارهٔ ۳۴۴ — آگاه بزی ای دل و آگاه بمیر
رباعی شمارهٔ ۳۴۱ — مجنون و پریشان توام دستم گیر
رباعی شمارهٔ ۳۵۰ — گر چشم تو در مقام ناز آید باز
رباعی شمارهٔ ۳۴۹ — ای سِرّ تو در سینه هر محرم راز
رباعی شمارهٔ ۳۴۸ — من بودم دوش و آن بت بنده نواز
رباعی شمارهٔ ۳۴۶ — در خدمت تو چو صرف شد عمر دراز
رباعی شمارهٔ ۳۴۵ — تا روی ترا بدیدم ای شمع تراز
رباعی شمارهٔ ۳۴۷ — در هر سحری با تو همی گویم راز
رباعی شمارهٔ ۳۵۱ — دل جز ره عشق تو نپوید هرگز
رباعی شمارهٔ ۳۵۲ — دانی که مرا یار چه گفته‌ست امروز
رباعی شمارهٔ ۳۵۸ — دارم دلکی غمین بیامرز و مپرس
رباعی شمارهٔ ۳۵۳ — جهدی بکن ار پند پذیری دو سه روز
رباعی شمارهٔ ۳۶۰ — ای شوق تو در مذاق چندان که مپرس
رباعی شمارهٔ ۳۵۷ — نوروز شد و جهان برآورد نفس
رباعی شمارهٔ ۳۵۴ — دل خسته و جان فگار و مژگان خونریز
رباعی شمارهٔ ۳۵۹ — در دل دردیست از تو پنهان که مپرس
رباعی شمارهٔ ۳۵۶ — ای جملهٔ بی کسان عالم را کس
رباعی شمارهٔ ۳۵۵ — الله، به فریاد من بی کس رس
رباعی شمارهٔ ۳۶۳ — ای آینهٔ ذات تو ذات همه کس
رباعی شمارهٔ ۳۶۴ — ای واقف اسرار ضمیر همه کس
رباعی شمارهٔ ۳۶۲ — اندر صف دوستان ما باش و مترس
رباعی شمارهٔ ۳۶۷ — چون تیشه مباش و جمله بر خود متراش
رباعی شمارهٔ ۳۶۸ — در میدان آ با سپر و ترکش باش
رباعی شمارهٔ ۳۶۶ — چون ذات تو منفی بود ای صاحب هش
رباعی شمارهٔ ۳۶۱ — شاها ز دعای مرد آگاه بترس
رباعی شمارهٔ ۳۶۵ — تا در نزنی به هرچه داری آتش
رباعی شمارهٔ ۳۷۰ — شاهی‌طلبی برو گدای همه باش
رباعی شمارهٔ ۳۷۲ — از قد بلند یار و زلف پستش
رباعی شمارهٔ ۳۶۹ — گر قرب خدا میطلبی دلجو باش
رباعی شمارهٔ ۳۷۱ — چون شب برسد ز صبح‌خیزان می‌باش
رباعی شمارهٔ ۳۷۳ — دل جای تو شد وگرنه پر خون کنمش
رباعی شمارهٔ ۳۷۴ — سودای توام درِ جنون می‌زد دوش
رباعی شمارهٔ ۳۷۵ — دارم گنهان ز قطرهٔ باران بیش
رباعی شمارهٔ ۳۷۶ — در خانه خود نشسته بودم دلریش
رباعی شمارهٔ ۳۸۴ — بر عود دلم نواخت یک زمزمه عشق
رباعی شمارهٔ ۳۷۹ — پیوسته مرا ز خالق جسم و عَرَض
رباعی شمارهٔ ۳۷۸ — آتش به دو دست خویش بر خرمن خویش
رباعی شمارهٔ ۳۷۷ — شوخی که به دیده بود دایم جایش
رباعی شمارهٔ ۳۸۰ — ای بر سر حرف این و آن نازده خط
رباعی شمارهٔ ۳۸۱ — گشتی به وقوف بر مواقف قانع
رباعی شمارهٔ ۳۸۳ — دل کرد بسی نگاه در دفتر عشق
رباعی شمارهٔ ۳۸۲ — کی باشد و کی لباس هستی شده شق
رباعی شمارهٔ ۳۹۰ — بر چهره ندارم ز مسلمانی رنگ
رباعی شمارهٔ ۳۹۱ — تا شیر بدم شکار من بود پلنگ
رباعی شمارهٔ ۳۸۶ — خلقان همه بر درگهت ای خالق پاک
رباعی شمارهٔ ۳۸۷ — دامان غنای عشق پاک آمد پاک
رباعی شمارهٔ ۳۸۵ — ما را شده‌است دین و آیین همه عشق
رباعی شمارهٔ ۳۸۸ — گر فضل کنی ندارم از عالم باک
رباعی شمارهٔ ۳۸۹ — یا مَنْ بِکَ حاجَتی وَ روحی بِیَدَیْک
رباعی شمارهٔ ۳۹۲ — در عشق تو ای نگار پر کینه و جنگ
رباعی شمارهٔ ۳۹۳ — دستی که زدی به ناز در زلف تو چنگ
رباعی شمارهٔ ۳۹۷ — ای عهد تو عهد دوستان سرِ پُل
رباعی شمارهٔ ۳۹۶ — شیدای ترا روح مقدس منزل
رباعی شمارهٔ ۳۹۵ — درماند کسی که بست در خوبان دل
رباعی شمارهٔ ۳۹۹ — هر نَعت که از قبیل خیرست و کمال
رباعی شمارهٔ ۴۰۰ — ای چارده ساله مه که در حسن و جمال
رباعی شمارهٔ ۳۹۸ — در باغ کجا روم که نالد بلبل
رباعی شمارهٔ ۳۹۴ — پرسید کسی منزل آن مهر گسل
رباعی شمارهٔ ۴۰۵ — چندت گفتم که دیده بردوز ای دل
رباعی شمارهٔ ۴۰۷ — با خود در وصل تو گشودن مشکل
رباعی شمارهٔ ۴۰۸ — با اهل زمانه آشنایی مشکل
رباعی شمارهٔ ۴۰۶ — در عشق چه به ز بردباری ای دل
رباعی شمارهٔ ۴۰۱ — می‌رست زدشت خاوران لالهٔ آل
رباعی شمارهٔ ۴۰۳ — گر با غم عشق سازگار آید دل
رباعی شمارهٔ ۴۰۲ — یا رب به علی بن ابی طالب و آل
رباعی شمارهٔ ۴۰۴ — هر جا که وجود کرده سیرست ای دل
رباعی شمارهٔ ۴۱۴ — حک کردنی است آنچه بنگاشته‌ام
رباعی شمارهٔ ۴۱۶ — گر من گنه جمله جهان کرده‌ستم
رباعی شمارهٔ ۴۱۵ — به ستم دَم مار و دُم عقرب بستم
رباعی شمارهٔ ۴۰۹ — بر لوح عدم لوایح نور قدم
رباعی شمارهٔ ۴۱۰ — گر پاره کنی مرا ز سر تا به قدم
رباعی شمارهٔ ۴۱۱ — من دانگی و نیم داشتم حبه‌یْ کم
رباعی شمارهٔ ۴۱۳ — هم در ره معرفت بسی تاخته‌ام
رباعی شمارهٔ ۴۱۲ — از گردش افلاک و نفاق انجم
رباعی شمارهٔ ۴۲۲ — یا رب من اگر گناه بی حد کردم
رباعی شمارهٔ ۴۲۰ — هرچند به صورت از تو دور افتادم
رباعی شمارهٔ ۴۱۷ — تب را شبخون زدم در آتش کشتم
رباعی شمارهٔ ۴۱۸ — دیریست که تیر فقر را آماجم
رباعی شمارهٔ ۴۲۴ — عودم چو نبود چوب بید آوردم
رباعی شمارهٔ ۴۲۳ — تا چند به گرد سر ایمان گردم
رباعی شمارهٔ ۴۱۹ — رنجورم و در دل از تو دارم صد غم
رباعی شمارهٔ ۴۲۱ — دی بر سر گور، زَلّه غارت کردم
رباعی شمارهٔ ۴۲۹ — چونان شده‌ام که دید نتوانندم
رباعی شمارهٔ ۴۲۵ — اندوه تو از دل حزین می‌دزدم
رباعی شمارهٔ ۴۳۲ — عمری به هوس باد هویٰ پیمودم
رباعی شمارهٔ ۴۳۰ — گر خلق چنانکه من منم دانندم
رباعی شمارهٔ ۴۲۸ — آنان که به نام نیک می‌خوانندم
رباعی شمارهٔ ۴۳۱ — آن دم که حدیث عاشقی بشنودم
رباعی شمارهٔ ۴۲۶ — گر خاک تویی خاک ترا خاک شدم
رباعی شمارهٔ ۴۲۷ — اندر طلب یار چو مردانه شدم
رباعی شمارهٔ ۴۳۶ — در کوی تو من سوخته دامن بودم
رباعی شمارهٔ ۴۳۷ — یک چند دویدم و قدم فرسودم
رباعی شمارهٔ ۴۳۹ — در خواب جمال یار خود میدیدم
رباعی شمارهٔ ۴۳۸ — ز آمیزش جان و تن تویی مقصودم
رباعی شمارهٔ ۴۳۳ — من از تو جدا نبوده‌ام تا بودم
رباعی شمارهٔ ۴۳۵ — در وصل تو پیوسته به گلشن بودم
رباعی شمارهٔ ۴۴۰ — روزی ز پی گلاب می‌گردیدم
رباعی شمارهٔ ۴۳۴ — هرگز نبود شکست کس مقصودم
رباعی شمارهٔ ۴۴۲ — گر در سفرم تویی رفیق سفرم
رباعی شمارهٔ ۴۴۴ — گر دست تضرع به دعا بردارم
رباعی شمارهٔ ۴۴۵ — یا رب چو به وحدتت یقین می‌دارم
رباعی شمارهٔ ۴۴۷ — آزرده‌ترم گرچه کم‌آزارترم
رباعی شمارهٔ ۴۴۶ — از خاک درت رَخت اقامت نبرم
رباعی شمارهٔ ۴۴۱ — دیشب که به کوی یار می‌گردیدم
رباعی شمارهٔ ۴۴۸ — جهدی بکنم که دل ز جان برگیرم
رباعی شمارهٔ ۴۴۳ — از هجر تو ای نگار اندر نارم
رباعی شمارهٔ ۴۵۰ — نه از سر کار با خلل می‌ترسم
رباعی شمارهٔ ۴۵۲ — مشهود و خفی چو گنج دقیانوسم
رباعی شمارهٔ ۴۵۴ — یا رب ز گناه زشت خود منفعلم
رباعی شمارهٔ ۴۵۵ — یک روز بیوفتی تو در میدانم
رباعی شمارهٔ ۴۵۶ — از جملهٔ دردهای بی‌درمانم
رباعی شمارهٔ ۴۴۹ — ساقی اگرم مِیْ ندهی می‌میرم
رباعی شمارهٔ ۴۵۱ — تا ظن نبری کز آن جهان می‌ترسم
رباعی شمارهٔ ۴۵۳ — عیبم مکن ای خواجه اگر می نوشم
رباعی شمارهٔ ۴۶۲ — از بیم رقیب طوف کویت نکنم
رباعی شمارهٔ ۴۶۴ — با درد تو اندیشهٔ درمان نکنم
رباعی شمارهٔ ۴۵۷ — زآن دم که قرین محنت و افغانم
رباعی شمارهٔ ۴۶۳ — با چشم تو یاد نرگس‌ِ تر نکنم
رباعی شمارهٔ ۴۵۸ — بی‌مهری آن بهانه‌جو می‌دانم
رباعی شمارهٔ ۴۵۹ — رویت بینم چو چشم را باز کنم
رباعی شمارهٔ ۴۶۰ — عشق تو ز خاص و عام پنهان چه کنم
رباعی شمارهٔ ۴۶۱ — بی روی تو رای استقامت نکنم
رباعی شمارهٔ ۴۶۶ — آن بخت ندارم که به کامت بینم
رباعی شمارهٔ ۴۶۵ — یادت کنم ار شاد و اگر غمگینم
رباعی شمارهٔ ۴۷۲ — دانی که چه‌ها چه‌ها چه‌ها می‌خواهم؟
رباعی شمارهٔ ۴۶۹ — هرچند گهی ز عشق بیگانه شوم
رباعی شمارهٔ ۴۶۸ — غمناکم و از کوی تو با غم نروم
رباعی شمارهٔ ۴۷۱ — هیهات که باز بوی می می‌شنوم
رباعی شمارهٔ ۴۷۰ — یا رب تو چنان کن که پریشان نشوم
رباعی شمارهٔ ۴۶۷ — تا بردی ازین دیار تشریف قدوم
رباعی شمارهٔ ۴۷۴ — نی باغ به بستان نه چمن می‌خواهم
رباعی شمارهٔ ۴۷۵ — سرمایهٔ غم ز دست آسان ندهم
رباعی شمارهٔ ۴۷۶ — در کوی تو سر در سر خنجر بنهم
رباعی شمارهٔ ۴۷۸ — دی تازه گلی ز گلشن آورد نسیم
رباعی شمارهٔ ۴۸۰ — با یاد تو با دیدهٔ تر می‌آیم
رباعی شمارهٔ ۴۷۷ — دارم ز خدا خواهش جنات نعیم
رباعی شمارهٔ ۴۷۳ — ای دوست طواف خانه‌ات می‌خواهم
رباعی شمارهٔ ۴۷۹ — مابین دو عین یار از نون تا میم
رباعی شمارهٔ ۴۸۲ — هرچند ز کار خود خبردار نه‌ایم
رباعی شمارهٔ ۴۸۴ — ما در ره سودای تو منزل کردیم
رباعی شمارهٔ ۴۸۳ — افسوس که ما عاقبت اندیش نه‌ایم
رباعی شمارهٔ ۴۸۵ — هرچند که دل به وصل شادان کردیم
رباعی شمارهٔ ۴۸۸ — ما با می و مستی سر تقوی داریم
رباعی شمارهٔ ۴۸۶ — ما طی بساط ملک هستی کردیم
رباعی شمارهٔ ۴۸۷ — جانا من و تو نمونهٔ پرگاریم
رباعی شمارهٔ ۴۸۱ — چون دایره ما ز پوست‌پوشان توایم
رباعی شمارهٔ ۴۸۹ — شمعم که همه نهان فرو می‌گریم
رباعی شمارهٔ ۴۹۱ — در مصطبها درد کشان ما باشیم
رباعی شمارهٔ ۴۹۳ — ببرید ز من نگار هم خانگیم
رباعی شمارهٔ ۴۹۴ — من لایق عشق و درد عشق تو نیَم
رباعی شمارهٔ ۴۹۵ — ما قبلهٔ طاعت آن دو رو می‌دانیم
رباعی شمارهٔ ۴۹۶ — در حضرت پادشاه دوران ماییم
رباعی شمارهٔ ۴۹۲ — یک جو غم ایام نداریم خوشیم
رباعی شمارهٔ ۴۹۰ — ما جز به غم عشق تو سر نفرازیم
رباعی شمارهٔ ۴۹۸ — ای دوست ترا به جملگی گشتم من
رباعی شمارهٔ ۴۹۹ — بگریختم از عشق تو ای سیمین تن
رباعی شمارهٔ ۵۰۰ — فریاد ز دست فلک بی سر و بن
رباعی شمارهٔ ۵۰۳ — چندین چه زنی نظاره گرد میدان
رباعی شمارهٔ ۵۰۲ — جانست و زبانست زبان دشمن جان
رباعی شمارهٔ ۵۰۱ — ای خالق ذوالجلال وحی رحمان
رباعی شمارهٔ ۴۹۷ — افتاده منم به گوشهٔ بیتِ حَزَن
رباعی شمارهٔ ۵۰۴ — رفتم به طبیب و گفتم از درد نهان
رباعی شمارهٔ ۵۱۰ — یا رب ز دو کون بی‌نیازم گردان
رباعی شمارهٔ ۵۱۱ — یا رب ز کمالِ لطف خاصم گردان
رباعی شمارهٔ ۵۱۲ — در درویشی هیچ کم و بیش مدان
رباعی شمارهٔ ۵۰۶ — فریاد و فغان که باز در کوی مغان
رباعی شمارهٔ ۵۰۷ — هستی به صفاتی که درو بود نهان
رباعی شمارهٔ ۵۰۹ — یا رب ز قناعتم توانگر گردان
رباعی شمارهٔ ۵۰۵ — رویت دریای حسن و لعلت مرجان
رباعی شمارهٔ ۵۰۸ — آن دوست که هست عشق او دشمن جان
رباعی شمارهٔ ۵۱۶ — بر گوش دلم ز غیب آواز رسان
رباعی شمارهٔ ۵۱۸ — فریاد ز شب روی و شب رنگیشان
رباعی شمارهٔ ۵۱۹ — رخسار تو بی نقاب دیدن نتوان
رباعی شمارهٔ ۵۱۷ — قومی که حقست قبلهٔ همتشان
رباعی شمارهٔ ۵۲۰ — بحریست وجود جاودان موج زنان
رباعی شمارهٔ ۵۱۳ — دارم گله از درد نه چندان چندان
رباعی شمارهٔ ۵۱۵ — یا رب تو مرا به یار دمساز رسان
رباعی شمارهٔ ۵۱۴ — دنیا گذران، محنت دنیا گذران
رباعی شمارهٔ ۵۲۱ — با گلرخ خویش گفتم: ای غنچه دهان
رباعی شمارهٔ ۵۲۲ — حاصل ز در تو دایما کام جهان
رباعی شمارهٔ ۵۲۳ — بنگر به جهان سِرّ الهی پنهان
رباعی شمارهٔ ۵۲۵ — سودت نکند به خانه دَرْبِنشستن
رباعی شمارهٔ ۵۲۴ — چون حق به تفاصیل شئون گشت بیان
رباعی شمارهٔ ۵۲۶ — پل بر زبر محیط قلزم بستن
رباعی شمارهٔ ۵۲۷ — از ساحت دل غبار کثرت رُفتن
رباعی شمارهٔ ۵۲۸ — عشق آن صفتی نیست که بتوان گفتن
رباعی شمارهٔ ۵۳۲ — دنیا نسزد ازو مشوش بودن
رباعی شمارهٔ ۵۳۳ — در راه خدا حجاب شد یک سوزن
رباعی شمارهٔ ۵۳۵ — یک لحظه چراغ آرزوها پف کن
رباعی شمارهٔ ۵۳۴ — یا رب تو زخواب ناز بیدارش کن
رباعی شمارهٔ ۵۳۶ — خواهی که کسی شوی ز هستی کم کن
رباعی شمارهٔ ۵۲۹ — از باده به روی شیخ رنگ آوردن
رباعی شمارهٔ ۵۳۰ — تا لعل تو دلفروز خواهد بودن
رباعی شمارهٔ ۵۳۱ — سهلست مرا بر سر خنجر بودن
رباعی شمارهٔ ۵۴۴ — گفتم که: رخم به رنگ چون کاه مکن
رباعی شمارهٔ ۵۴۲ — ای شمع چو ابر گریه و زاری کن
رباعی شمارهٔ ۵۳۷ — یا رب تو به فضل مشکلم آسان کن
رباعی شمارهٔ ۵۴۳ — ای ناله گرت دمیست اظهاری کن
رباعی شمارهٔ ۵۳۸ — یا رب نظری بر من سرگردان کن
رباعی شمارهٔ ۵۳۹ — ای غم گذری به کوی بدنامان کن
رباعی شمارهٔ ۵۴۱ — در درگه ما دوستی یک دِله کن
رباعی شمارهٔ ۵۴۰ — ای نُه دِلِهٔ دَه دِلِه هر دَه یِله کن
رباعی شمارهٔ ۵۴۵ — درویشی کن قصد درِ شاه مکن
رباعی شمارهٔ ۵۴۸ — ای چشم من از دیدن رویت روشن
رباعی شمارهٔ ۵۴۶ — افعال بدم ز خلق پنهان می‌کن
رباعی شمارهٔ ۵۵۰ — شد دیده به عشق رهنمون دل من
رباعی شمارهٔ ۵۴۹ — ای عشق تو مایهٔ جنون دل من
رباعی شمارهٔ ۵۵۱ — ای زلف مسلسلت بلای دل من
رباعی شمارهٔ ۵۵۲ — بختی نه که با دوست درآمیزم من
رباعی شمارهٔ ۵۴۷ — عاشق من و دیوانه من و شیدا من
رباعی شمارهٔ ۵۵۴ — ای گشته سراسیمه به دریای تو من
رباعی شمارهٔ ۵۵۶ — زد شعله به دل آتش پنهانی من
رباعی شمارهٔ ۵۵۳ — ای آنکه تو راست عار از دیدن من
رباعی شمارهٔ ۵۶۰ — شوریده دلی و غصه گردون گردون
رباعی شمارهٔ ۵۵۸ — رازی که به شب لب تو گوید با من
رباعی شمارهٔ ۵۵۷ — سلطان گوید که نقد گنجینهٔ من
رباعی شمارهٔ ۵۵۹ — دارم ز جفای فلک آینه‌گون
رباعی شمارهٔ ۵۵۵ — اسرار ازل را نه تو دانی و نه من
رباعی شمارهٔ ۵۶۵ — گر صفحهٔ فولاد شود روی زمین
رباعی شمارهٔ ۵۶۶ — ای در همه شان ذات تو پاک از شَیْن
رباعی شمارهٔ ۵۶۸ — بر ذره نشینم بچمد تختم بین
رباعی شمارهٔ ۵۶۱ — فریاد ز دست فلک آینه‌گون
رباعی شمارهٔ ۵۶۳ — در راه یگانگی نَه کفرست و نَه دین
رباعی شمارهٔ ۵۶۲ — تا گرد رخ تو سنبل آمد بیرون
رباعی شمارهٔ ۵۶۷ — یا رب به رسالت رسول الثقلین
رباعی شمارهٔ ۵۶۴ — گر سقف سپهر گردد آیینهٔ چین
رباعی شمارهٔ ۵۷۴ — ای شعلهٔ طور طور پر نور از تو
رباعی شمارهٔ ۵۷۵ — ای سبزی سبزهٔ بهاران از تو
رباعی شمارهٔ ۵۷۲ — جان و دل من فدای خاک در تو
رباعی شمارهٔ ۵۷۶ — ای رونق کیش بت‌پرستان از تو
رباعی شمارهٔ ۵۷۳ — ای گشته جهان تشنهٔ پر آب از تو
رباعی شمارهٔ ۵۷۱ — ای آینه را داده جلا صورت تو
رباعی شمارهٔ ۵۷۰ — دورم اگر از سعادت خدمت تو
رباعی شمارهٔ ۵۶۹ — هان یاران هوی و ها جوانمردان هو
رباعی شمارهٔ ۵۷۷ — ابریست که خونِ دیده بارد غم تو
رباعی شمارهٔ ۵۷۹ — ای پیر و جوان دهر شاد از غم تو
رباعی شمارهٔ ۵۷۸ — از دیدهٔ سنگ خون چکاند غم تو
رباعی شمارهٔ ۵۸۴ — ای کعبه پرست چیست کین من و تو
رباعی شمارهٔ ۵۸۲ — ای نالهٔ پیر خانقاه از غم تو
رباعی شمارهٔ ۵۸۱ — ای آمده کار من به جان از غم تو
رباعی شمارهٔ ۵۸۳ — ای خالق ذوالجلال و ای رحمان تو
رباعی شمارهٔ ۵۸۰ — ای نالهٔ پیر قرطه پوش از غم تو
رباعی شمارهٔ ۵۸۵ — هرچند که یار سر گرانست به تو
رباعی شمارهٔ ۵۸۸ — شبهای دراز ای دریغا بی تو
رباعی شمارهٔ ۵۸۹ — درد دل من دواش می‌دانی تو
رباعی شمارهٔ ۵۸۷ — ای در دل و جان صورت و معنی همه تو
رباعی شمارهٔ ۵۹۲ — ما را نبود دلی که کار آید از او
رباعی شمارهٔ ۵۹۰ — ای شمع دلم قامت سنجیدهٔ تو
رباعی شمارهٔ ۵۹۱ — من میشنوم که می‌نبخشایی تو
رباعی شمارهٔ ۵۸۶ — ای در دل من اصل تمنا همه تو
رباعی شمارهٔ ۵۹۶ — سودای سر بی‌سر و سامان یک سو
رباعی شمارهٔ ۵۹۸ — ای در صفت ذات تو حیران که و مه
رباعی شمارهٔ ۶۰۰ — ای خاک نشین درگه قدر تو ماه
رباعی شمارهٔ ۵۹۳ — زلفش بکشی شب دراز آید ازو
رباعی شمارهٔ ۵۹۴ — عشقست که شیر نر زبون آید ازو
رباعی شمارهٔ ۵۹۵ — ابر از دهقان که ژاله می‌روید ازو
رباعی شمارهٔ ۵۹۹ — اندر شش و چار غایب آید ناگاه
رباعی شمارهٔ ۵۹۷ — ای دل چو فراق یار دیدی خون شو
رباعی شمارهٔ ۶۰۲ — اینک سر کوی دوست اینک سر راه
رباعی شمارهٔ ۶۰۳ — معمورهٔ دل به علم آراسته به
رباعی شمارهٔ ۶۰۴ — در گفتن ذکر حق زبان از همه به
رباعی شمارهٔ ۶۰۵ — از مردم صدرنگ سیه پوشی به
رباعی شمارهٔ ۶۰۶ — از هرچه نه از بهر تو کردم توبه
رباعی شمارهٔ ۶۰۷ — از بس که شکستم و ببستم توبه
رباعی شمارهٔ ۶۰۱ — ای زاهد و عابد از تو در ناله و آه
رباعی شمارهٔ ۶۰۸ — جز وصل تو دل به هر چه بستم توبه
رباعی شمارهٔ ۶۱۰ — ای نیک نکرده و بدیها کرده
رباعی شمارهٔ ۶۱۱ — زاهد خوشدل که ترک دنیا کرده
رباعی شمارهٔ ۶۱۲ — گر جا به حرم ور به کلیسا کرده
رباعی شمارهٔ ۶۱۵ — ما درویشان نشسته در تنگ دره
رباعی شمارهٔ ۶۱۳ — بحریست نه کاهنده نه افزاینده
رباعی شمارهٔ ۶۱۶ — تا کی ز جهان پر گزند اندیشه
رباعی شمارهٔ ۶۰۹ — چشمم که سرشک لاله‌گون آورده
رباعی شمارهٔ ۶۱۴ — افسوس که عمر رفت بر بیهوده
رباعی شمارهٔ ۶۱۷ — هجران ترا چو گرم شد هنگامه
رباعی شمارهٔ ۶۱۸ — دنیا طلبان ز حرص مستند همه
رباعی شمارهٔ ۶۲۱ — ای روی تو مهر عالم آرای همه
رباعی شمارهٔ ۶۲۰ — چون باز سفید در شکاریم همه
رباعی شمارهٔ ۶۲۴ — ای خالق ذوالجلال و ای بار خدای
رباعی شمارهٔ ۶۲۲ — سودا به سرم همچو پلنگ اندر کوه
رباعی شمارهٔ ۶۱۹ — ای چشم تو چشم چشمه هر چشم همه
رباعی شمارهٔ ۶۲۳ — هستی که ظهور می‌کند در همه شیئ
رباعی شمارهٔ ۶۲۸ — ای غم که حجاب صبر بشکافته‌ای
رباعی شمارهٔ ۶۲۷ — آنم که توام ز خاک برداشته‌ای
رباعی شمارهٔ ۶۲۹ — من کیستم؟ از خویش به تنگ آمده‌ای
رباعی شمارهٔ ۶۳۱ — یا سرکشی سپهر را سرکوبی
رباعی شمارهٔ ۶۳۰ — یا پست و بلند دهر را سرکوبی
رباعی شمارهٔ ۶۲۶ — من کیستم آتش به دل افروخته‌ای
رباعی شمارهٔ ۶۳۲ — عهدی به سر زبان خود بربستی
رباعی شمارهٔ ۶۲۵ — دارم صنم چهره برافروخته‌ای
رباعی شمارهٔ ۶۳۳ — غم جمله نصیب چرخ خَم بایستی
رباعی شمارهٔ ۶۳۵ — ای شیر خدا امیر حیدر فتحی
رباعی شمارهٔ ۶۳۸ — ای شاه ولایت دو عالم مددی
رباعی شمارهٔ ۶۴۰ — از چهره همه خانه منقش کردی
رباعی شمارهٔ ۶۳۹ — من کیستم از قید دو عالم فردی
رباعی شمارهٔ ۶۳۶ — در کوی خودم مسکن و ماوا دادی
رباعی شمارهٔ ۶۳۷ — اول همه جام آشنایی دادی
رباعی شمارهٔ ۶۳۴ — زلفت سیمست و مشک را کان گشتی
رباعی شمارهٔ ۶۴۲ — با فاقه و فقر همنشینم کردی
رباعی شمارهٔ ۶۴۴ — ای دل تا کی مصیبت‌ افزا گردی
رباعی شمارهٔ ۶۴۳ — ای دیده مرا عاشق یاری کردی
رباعی شمارهٔ ۶۴۷ — ای کاش مرا به نفت آلایندی
رباعی شمارهٔ ۶۴۱ — عشقم دادی ز اهل دردم کردی
رباعی شمارهٔ ۶۴۵ — ای آنکه به گرد شمع دود آوردی
رباعی شمارهٔ ۶۴۸ — ای خالق ذوالجلال هر جانوری
رباعی شمارهٔ ۶۴۶ — ای چرخ بسی لیل و نهار آوردی
رباعی شمارهٔ ۶۵۵ — ای شمع نمونه‌ای ز سوزم داری
رباعی شمارهٔ ۶۵۶ — چون گل، به گلاب شسته رویی داری
رباعی شمارهٔ ۶۴۹ — دستی نه که از نخل تو چینم ثمری
رباعی شمارهٔ ۶۵۱ — ای ذات تو در صفات اعیان ساری
رباعی شمارهٔ ۶۵۳ — یا رب یا رب کریمی و غفاری
رباعی شمارهٔ ۶۵۴ — گیرم که هزار مصحف از بر داری
رباعی شمارهٔ ۶۵۲ — عالم بود ار نه‌ای ز عبرت عاری
رباعی شمارهٔ ۶۵۰ — هنگام سپیده‌دم خروس سحری
رباعی شمارهٔ ۶۵۷ — ای دل، برِ دوست تحفه جز جان نبری
رباعی شمارهٔ ۶۵۸ — پیوسته تو دل ربوده‌ای معذوری
رباعی شمارهٔ ۶۵۹ — یا شاه تویی آنکه خدا را شیری
رباعی شمارهٔ ۶۶۳ — گر شهره شوی به شهر شرّالناسی
رباعی شمارهٔ ۶۶۰ — یا گردن روزگار را زنجیری
رباعی شمارهٔ ۶۶۱ — از کبر مدار هیچ در دل هوسی
رباعی شمارهٔ ۶۶۲ — ای در سر هر کس از خیالت هوسی
رباعی شمارهٔ ۶۶۴ — تا نگذری از جمع به فردی نرسی
رباعی شمارهٔ ۶۶۵ — گه شانه کش طرهٔ لیلا باشی
رباعی شمارهٔ ۶۶۷ — جان چیست؟ غم و درد و بلا را هدفی
رباعی شمارهٔ ۶۶۸ — بگشود نگارِ من نقاب از طرفی
رباعی شمارهٔ ۶۶۹ — وصّافی خود به رغم حاسد تا کی
رباعی شمارهٔ ۶۷۰ — ای دل، ز شرابِ جهل مستی تا کِی؟
رباعی شمارهٔ ۶۷۱ — ای آنکه به کُنهت نرسد اِدراکی
رباعی شمارهٔ ۶۷۲ — ای از تو به باغ، هر گُلی را رنگی
رباعی شمارهٔ ۶۶۶ — مآزار دلی را که تو جانش باشی
رباعی شمارهٔ ۶۷۷ — حقا که اگر چو مرغ پر داشتمی
رباعی شمارهٔ ۶۷۳ — تا بتوانی بِکَش به جان، بارِ دلی
رباعی شمارهٔ ۶۸۰ — میدانِ فراخ و مردِ میدانی نِی
رباعی شمارهٔ ۶۷۴ — از دردِ تو نیست چشمِ خالی ز نَمی
رباعی شمارهٔ ۶۷۵ — بی‌پا و سرانِ دشتِ خون‌آشامی
رباعی شمارهٔ ۶۷۸ — هستی که عیان نیست روان در شانی
رباعی شمارهٔ ۶۷۹ — گر در طلب گوهر کانی کانی
رباعی شمارهٔ ۶۷۶ — دل، داغِ تو دارد ارنه بفروختمی
رباعی شمارهٔ ۶۸۲ — گر طاعت خود نقش کنم بر نانی
رباعی شمارهٔ ۶۸۱ — دردی داریم و سینهٔ بریانی
رباعی شمارهٔ ۶۸۳ — نزدیکان را بیش بود حیرانی
رباعی شمارهٔ ۶۸۶ — آنی تو که حالِ دلِ نالان دانی
رباعی شمارهٔ ۶۸۴ — نزدیکان را بیش بود حیرانی
رباعی شمارهٔ ۶۸۵ — ای آن‌که دوایِ دردمندان دانی
رباعی شمارهٔ ۶۸۸ — ما را به سر چاه بری دست زنی
رباعی شمارهٔ ۶۸۷ — گفتی که به وقت مجلس افروختنی
رباعی شمارهٔ ۶۹۳ — ای آن‌که سِپِهْر را پُر از اَبْر کُنی
رباعی شمارهٔ ۶۹۴ — ای خوانده تو را خدا وَلْی، اَدْرِکْنی
رباعی شمارهٔ ۶۹۵ — یاقوت ز دیده ریختم تا چه کُنی
رباعی شمارهٔ ۶۸۹ — تا چند سخن تراشی و رنده زنی؟
رباعی شمارهٔ ۶۹۰ — ای واحِدِ بی‌مِثال، مَعْبودِ غَنْی
رباعی شمارهٔ ۶۹۱ — خواهی چو خلیل، کعبه، بنیاد کُنی
رباعی شمارهٔ ۶۹۶ — دنیایِ دَنیِّ پُرهَوَس را چه کُنی؟
رباعی شمارهٔ ۶۹۲ — گر زانکه هزار بنده آزاد کنی
رباعی شمارهٔ ۷۰۴ — هان مردان هان و هان جوانمردان هوی
رباعی شمارهٔ ۷۰۰ — از سادگی و سلیمی و مسکینی
رباعی شمارهٔ ۷۰۳ — ای در خم چوگان تو سرها شده گوی
رباعی شمارهٔ ۶۹۷ — تا ترک علایق و عوایق نکنی
رباعی شمارهٔ ۷۰۲ — ای دل اگر آن عارض دلجو بینی
رباعی شمارهٔ ۶۹۸ — یا رب در خلق تکیه‌گاهم نکنی
رباعی شمارهٔ ۷۰۱ — باز آی که تا صدق نیازم بینی
رباعی شمارهٔ ۶۹۹ — گر در یمنی چو با منی پیش منی
رباعی شمارهٔ ۷۰۵ — در کوی تو می‌دهند جانی به جوی
رباعی شمارهٔ ۷۰۶ — تحقیق معانی ز عبارات مجوی
رباعی شمارهٔ ۷۰۸ — در مدرسه گرچه دانش‌اندوز شوی
رباعی شمارهٔ ۷۱۱ — آمد بر من قاصد آن سرو سهی
رباعی شمارهٔ ۷۰۹ — گر صید عدم شوی ز خود رسته شوی
رباعی شمارهٔ ۷۱۰ — از هستی خویش تا پشیمان نشوی
رباعی شمارهٔ ۷۱۲ — تا تو هوس خدای از سر ننهی
رباعی شمارهٔ ۷۰۷ — در ظلمت حیرت ار گرفتار شوی
رباعی شمارهٔ ۷۱۸ — آنجا که ببایی نه پدیدی گویی
رباعی شمارهٔ ۷۱۷ — بردارم دل گر از جهان فرمایی
رباعی شمارهٔ ۷۲۰ — ای آنکه بر آرنده حاجات تویی
رباعی شمارهٔ ۷۱۳ — دنیا راهی بهشت منزلگاهی
رباعی شمارهٔ ۷۱۵ — پاکی و منزهی و بی همتایی
رباعی شمارهٔ ۷۱۶ — گفتم که کرایی تو بدین زیبایی
رباعی شمارهٔ ۷۱۹ — آیینه صفت به دست او نیکویی
رباعی شمارهٔ ۷۱۴ — ای دلبرِ عیسی‌نفسِ ترسایی!
رباعی شمارهٔ ۷۲۳ — الله تویی وز دلم آگاه تویی
رباعی شمارهٔ ۷۲۴ — ای آنکه به ملک خویش پاینده تویی
رباعی شمارهٔ ۷۲۱ — ای آنکه گشایندهٔ هر بند تویی
رباعی شمارهٔ ۷۲۲ — سبحان‌الله به هر غمی یار تویی