رباعی شمارهٔ ۲۰۵ ابوسعید ابوالخیر
ابوسعید ابوالخیر / رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گل از تو چراغ حسن در گلشن بُرد
وز روی تو آیینه دل روشن برد
هر خانه که شمع رخت افروخت در او
خورشید چو ذره نور از روزن برد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و روشنایی که از وجود محبوب ناشی می‌شود اشاره دارد. گل و شمع به نمادهایی از جمال و طراوت عشق تبدیل شده‌اند. از چهره محبوب به‌عنوان آیینه‌ای برای دل یاد می‌شود و هر خانه‌ای که نور محبت او را در خود داشته باشد، مانند خورشید درخشان و روشن است. به‌طور کلی، شعر بیانگر تأثیر مثبت و روشنی‌بخش عشق و زیبایی است.