رباعی شمارهٔ ۳۱۱ ابوسعید ابوالخیر
ابوسعید ابوالخیر / رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
پیریم ولی چو عشق را ساز آید
هنگام نشاط و طرب و ناز آید
از زلف رسای تو کمندی فگنیم
بر گردن عمر رفته تا باز آید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به زیبایی و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در پیری، عشق می‌تواند شوق و نشاط را به زندگی بازگرداند. او از زلف محبوب خود به عنوان وسیله‌ای برای دوباره جوان شدن یاد می‌کند و می‌خواهد که عشق او عمر رفته را به او بازگرداند.