رباعی شمارهٔ ۳۸۲ ابوسعید ابوالخیر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این عبارات به توصیف تجلی و درخشش زیبایی مطلق اشاره دارند. در آن، دل و جان انسان در نور و شوق این زیبایی غرق و مستعذب شده‌اند و به نوعی بیانگر تجربه‌ای عمیق از عشق و عرفان هستند.