رباعی شمارهٔ ۵۳۲ ابوسعید ابوالخیر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به این مفهوم اشاره دارد که دنیا ارزش آن را ندارد که انسان در آن نگران و مضطرب باشد. غم عشق باعث می‌شود که آدمی لحظه‌ای در آتش سوزان زندگی کند. در واقع، انسان، جهان و احساسات مانند غم و شادی در نهایت هیچ هستند و بنابراین هیچ دلیلی برای ناخوش بودن وجود ندارد.