رباعی شمارهٔ ۶۰۵ ابوسعید ابوالخیر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از مردم سیاه‌پوش صدرنگ صحبت می‌کند که به فراموشی و بی‌کسی دچارند. همچنین اشاره به مکالمات بی‌فایده و ناتمام می‌کند که باعث تنهایی و آرامش خاموش فرد می‌شود. او به نوعی به بی‌توجهی و عدم ارزش قائل شدن برای ارتباطات و روابط انسانی اشاره دارد.