شمارهٔ ۹ ادیب الممالک

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت‌های شعر، به شخصیت فروزنده، تخت و دیهیم منوچهر شاه اشاره می‌شود که امید را در دل بندگانش زنده می‌کند. او به عنوان پادشاهی دانا و کلیددار علم، سال‌ها بر گردونه زمان نظارت کرده و بر اثر حوادث حزن‌انگیز، اشک‌ها ریخته شده است. در نهایت، جهل را با قدرت خود متوقف کرده و مظفر شهنشاه ایران را مورد ستایش قرار می‌دهد.