شمارهٔ ۱۱۴ ادیب الممالک

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، سخن از شمس و قمر است که در سحرگاه به سجده افتاده‌اند و به انتظار یوسف مصری هستند تا از جایی که در آن است بیرون بیاید. نجم و ثریا، مانند عارفان آگاه، با کودک سخن می‌گویند و از او می‌پرسند که چرا مادرش او را به سر راه انداخته است. آنها بشارت می‌دهند که این کودک به زودی از خاک به آسمان خواهد رفت و از ته چاه به صف چاه خواهد رسید. پدرش برای او دایه‌ای زیبا می‌آورد که چهره‌اش چون دو خورشید و پستان‌هایش مانند دو ماه است.