شمارهٔ ۱۰۲ ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / مقطعات / وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)
این ز تو شایان و بر بماست سزاوار
اقسم بالخنس الجوار الکنس
بنده درگه امیریست که آمد
در نسب اندر یکی ز دوده افطس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بزرگی و مقام والای خداوند اشاره دارد و اینکه شاعر بر این باور است که خداوند شایسته ستایش و عظمت است. همچنین در آن به بندگی و وابستگی به درگاه یک امیر یا حقیقت بزرگ اشاره شده است که در نسب و نسل خود نیز معتبر و با ارزش است. این متن به نوعی از افتخار به هویت و نیاکان شاعر حکایت میکند.