نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۰۲ ادیب الممالک

ادیب الممالک فراهانی / مقطعات / وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)

این ز تو شایان و بر بماست سزاوار

اقسم بالخنس الجوار الکنس

بنده درگه امیریست که آمد

در نسب اندر یکی ز دوده افطس

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بزرگی و مقام والای خداوند اشاره دارد و اینکه شاعر بر این باور است که خداوند شایسته ستایش و عظمت است. همچنین در آن به بندگی و وابستگی به درگاه یک امیر یا حقیقت بزرگ اشاره شده است که در نسب و نسل خود نیز معتبر و با ارزش است. این متن به نوعی از افتخار به هویت و نیاکان شاعر حکایت می‌کند.