شمارهٔ ۱۳۲ ادیب الممالک

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به دوری فکر و نادانی مردم اشاره می‌کند که قادر به تشخیص خوب و بد نیستند. او به مهمانی در خانه پیرمردی می‌رود و از وضعیت مردم نالان است که نمی‌دانند چه کسی مقصر و چه کسی نیکوکار است. او به واقعه‌ای در ورامین اشاره می‌کند که در آن، گرانی موجب رنج مردم شده است و از این که چرا کسی به سن و سال افراد توجه نمی‌کند و همه را یکسان می‌بیند، ابراز تعجب می‌کند. شاعر در نهایت به این نکته می‌رسد که شاید این نادانی ناشی از ناآگاهی آن‌هاست.