شمارهٔ ۲۰۷ - خطاب بذکاء الملک ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای در بیان مدح و صفات کمال تو
قاصر زبان و کلک فصیح‌العباره‌ها
دیباچه کلامت سردفتر کمال
بوسیدن رکابت خیرالزیاره‌ها
برقینه مغنیه نظم دلکشت
هرگز کسی ندیده خلل ز استعاره‌ها
داناتری بهر فن و هر کار و هر هنر
از مردم عرب به رسوم و به داره‌ها
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره قدرت و کمال بیان می‌گوید و بر ناتوانی زبان‌ها و قلم‌ها در وصف ویژگی‌های برجسته شخصیتی که مورد مدح قرار می‌گیرد تأکید می‌کند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که کلام آن شخص همچون دیباچه‌ای از کمال است و بوسیدن پای او را بهترین زیارت می‌داند. همچنین به زیبایی و دلنشینی نظم او اشاره کرده و می‌گوید که هیچ‌کس نتوانسته در استعاره‌هایش نقصی پیدا کند. در نهایت، به دانش و مهارت او در فنون و هنرها، حتی نسبت به برترین افراد عرب، اشاره می‌کند.