نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۹ ادیب الممالک

ادیب الممالک فراهانی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

مالیکه در جهان پی تقدیر و سرنوشت

سازند صرف جنگ که کاریست شوم و زشت

گر صرف علم و صنعت و اخلاق میشدی

مردم بدی فرشته و گیتی شدی بهشت

این خشت ها که در پی مسجد بکار برد

هر یک شود به خلد ورا بوستان و کشت

چون در بهشت خشت شود قصر شاهوار

تاریخ این بهشت امیری نگاشت «خشت »

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این موضوع می‌پردازد که انسان‌ها به جای جنگ و تخریب، باید بر علم، صنعت و اخلاق تمرکز کنند. شاعر بیان می‌کند که اگر صرف انرژی‌ها در جهت سازندگی و پیشرفت باشد، جامعه به مکانی بهتر و زیباتر تبدیل می‌شود. او به مثالی از ساخت مساجد و قصرها اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چه در راستای بهبود زندگی انسان‌ها انجام شود، می‌تواند مانند بهشت باشد. در نهایت، شعر به اهمیت کارهای مثبت و سازنده می‌پردازد و پیامی امیدبخش دارد.