شمارهٔ ۸ - نقل از روزنامه ادب سال سوم شمارهٔ سوم صفحه بیست و چهارم ادیب الممالک
ادیب الممالک فراهانی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ملک تجرید است بنگاهم که از روز ازل
عزلت آنجا پیشکار است و قناعت پیشوا
ناگوارستم مزعفر بر سر خوان کسان
زانکه اندر خوان خود آماده دارم سرکبا
راست گفتارم برین معنی نسب دارم دلیل
نیک هنجارم درین دعوی حسب دارم گوا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره تجرد و قناعت است. شاعر به این اشاره میکند که از ابتدای خلقت، تنها بودن را ترجیح میدهد و قناعت را سرلوحه زندگیاش قرار داده است. او از زندگی مادی و زرق و برق دیگران خوشنود نیست و به جای آن، به منابع درونی خود بسنده میکند. شاعر همچنین به درستی و صداقت خود در این موضوع اشاره میکند و به اصول و خصلتهای نیک خود در این راستا تأکید مینمايد.