نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۹ ادیب الممالک

ادیب الممالک فراهانی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

کاشکی بودی مرا طبعی چو قلزم در خروش

کاشکی بودی مرا فکری چو مینو با صفا

خامه ای از ارض طولش تا محیط آسمان

نامه ای از قطب عرضش تا به خط استوا

تا ستودم ذات پاکت را همی در خورد قدر

تا سرودم مدحتت آن سان که بایستی روا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر آرزو می‌کند که طبع و اندیشه‌اش مانند دریا و بهشتی باشد. او می‌خواهد قلمش به اندازه‌ای بلند باشد که از زمین تا آسمان را بپوشاند و نامه‌اش از قطب تا خط استوا برسد. او در ستایش و مدح ذات پاک خداوند می‌کوشد تا به اندازه‌ای که شایسته است، بیان کند.