شمارهٔ ۹۷ ادیب الممالک

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزلی که بیان شده، به تفاوت میان خواسته‌های انسانی اشاره دارد. شاعر با استفاده از تمثیل‌هایی مانند مویز (میوه‌ی انگور) و گندم، به این نکته می‌پردازد که مثل یک فرد احمق نمی‌تواند چیزهای بی‌ارزش را با چیزهای ارزشمند عوض کند. مویز نماد زیبایی و لطافت است، در حالی که گندم نماد نان و sustenance (معیشت) است. شاعر معتقد است که باید خواسته‌ها را بر اساس ارزش‌های واقعی تنظیم کرد و از مویز به عنوان نماد روشنایی و آگاهی استفاده کند تا به رشد و بهبود زندگی فردی و اجتماعی دست یابد. در پایان اشاره دارد که او نمی‌خواهد فقط به مویز بپردازد، بلکه خواهان آب و برکت واقعی است.