ادیب الممالک فراهانی

زندگی‌نامهٔ ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

آثار ادیب الممالک

• ادیب الممالک
  • دیوان اشعار

شعرهای ادیب الممالک

• شمارهٔ ۳۲ — تا در میان اوباش تقسیم شد وزارت
• شمارهٔ ۳۰ - در میلاد حضرت مهدی موعود قائم آل محمدعج سروده است — روز میلاد شهی راد و عظیم الشانست
• شمارهٔ ۲۷ — باغ پیروز و چمن پدرام است
• شمارهٔ ۲۸ — گویند فریدون چو شدش کار جهان راست
• شمارهٔ ۳۱ — ای دوخته بر قد تو دیبای صدارت
• شمارهٔ ۲۵ — امروز که حق را پی مشروطه قیام است
• شمارهٔ ۲۹ - بمناسبت جنگ روس و ژاپن و غلبه ژاپن در تهییج ایرانیان فرماید — غرض ز انجمن و اجتماع جمع قواست
• شمارهٔ ۲۶ - در انتقاد اوضاع و اشخاص عدلیه وقت فرماید — فضا و ساحت عدلیه یارب از چپ و راست
• شمارهٔ ۳۸ - المطلع الثالث — تا به ورق دست میر کلک درربار زد
• شمارهٔ ۳۷ - المطلع الثانی — باز بهم آن پری طره طرار زد
• شمارهٔ ۴۰ - صلحیه بلد — روزی ز جور خصم ستمگر ظلامه ای
• شمارهٔ ۳۵ — خدای عزوجل بر جهانیان بخشود
• شمارهٔ ۳۴ — در این زمانه که یکسر جهانیان خرسند
• شمارهٔ ۳۳ — چو شد چهره شاهد صبح ابلج
• شمارهٔ ۳۶ — تا شه افلاکیان نوبت پیکار زد
• شمارهٔ ۳۹ — حکایتی ز ملوک سلف شنیدستم
• شمارهٔ ۴۸ — مزینیه، کنون رونقی دیگر دارد
• شمارهٔ ۴۵ — ز آمدن فرودین و رفتن اسفند
• شمارهٔ ۴۳ — ماه رمضان روی نهان کرد اگر چند
• شمارهٔ ۴۶ — این قصیده را نگارنده اوراق محمدصادق الحسینی الفرهانی در کرت دومین که در تبریز شروع بنگارش اوراق ادب کرد و قضا را وقتی بود که یکی از منجمان آلمانی حکم کرده بود که بواسطه عبور ذوذنبی که از زمین مهتر است و با کره خاک تصادف خواهد نمود کره خاک متلاشی خواه
• شمارهٔ ۴۱ — خجسته بادا بر آفتاب کشور جود
• شمارهٔ ۴۷ — ای ترک پارسی‌سخن خلّخی‌نژاد
• شمارهٔ ۴۴ — این نبینی که چو هنگام بهار آید
• شمارهٔ ۴۲ — روز دوشنبه دهم شعبان بود از سال هزار و سیصد و هشت که مطابق آمد با اول فروردین ماه جلالی و نوروز پارسیان که ملوک و رعیت ایران را بزرگترین جشنی بشمار آید. قضا را در این روز خانگیانم همه در بستر بودند و چنانم دل به بیم اندر بود که البته سخن گفتن نتوانست