شمارهٔ ۱۱۱۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و ارادت خود به خدا یا معشوقی الهی اشاره می‌کند. او از خاک و درد ناشی از فاصله‌اش با محبوب سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که مانند گیاهانی که از خاک برویند، او نیز به سوی محبوبش رشد کند. شاعر از لطف و رحمت معشوق درخواست می‌کند که او را از تشنگی و نیازش نجات دهد. همچنین، او به تفاوت مکانت خود و محبوبش اشاره کرده و می‌گوید که در قیامت تنها حسرت سبزه‌ای از خاک به جا خواهد ماند. این اشعار، احساسات عمیق عشق، نیاز و فراق را به تصویر می‌کشد.