شمارهٔ ۱۱۹۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عدم اعتماد به دیگران و ناامیدی از وعده‌ها و امیدهای بی‌اساس می‌پردازد. شاعر می‌گوید که نباید به کسی اعتماد کرد، زیرا در آخر تنها درد و غم به همراه می‌آورد. دعاها و خوبی‌ها نیز نمی‌توانند آتش دل را خاموش کنند و باید از ناراحتی دیگران دوری کرد. او به ساقی توصیه می‌کند زیاد صحبت نکند و غفلت نکند، زیرا هر چه بیشتر بخواهد، مشکلات بیشتری به وجود خواهد آمد. همچنین، او به وفای دنیا و نشانه‌های محبت آن شک دارد و معتقد است که بهتر است به جای خوش خیالی، به زخم‌های دل خود توجه شود. در نهایت، اگر کسی یاد تو نکند، تو نیز نباید به یاد او باشی.