شمارهٔ ۱۱۹۴ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهندهٔ عمق احساسات شاعر نسبت به وفا و عشق است. شاعر از خداوند می‌خواهد که جز وفا چیزی از او نپرسد و تأکید می‌کند که وفاداری او به معشوقش به قدری است که حتی در دل دیگران نیز بوی وفا را پراکنده می‌کند. او بیان می‌کند که محبتش تنها محدود به فرد خاصی نیست و هر کسی که در این شهر زندگی می‌کند می‌تواند طعم وفا را از او بچشد. همچنین، شاعر به عمق عشق و وابستگی‌اش اشاره می‌کند و درخواست دعا و حمایت از محبوبش را می‌کند. در نهایت، او از خطای خود و هلاکت در محبت می‌گوید و از محبوب می‌خواهد که در دعاهایش بر او آمین بگوید.