شمارهٔ ۱۱۹۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از بدبختی و دردهایش می‌گوید. او احساس می‌کند که بختش به او خیانت کرده و دشمنانش آسیب‌های بیشتری به او نزده‌اند. عشق و زیبایی محبوبش مانند نسیمی است که به او آسیب زده و او را به فنا کشانده است. او خود را مانند کوهی می‌داند که دردی عمیق دارد و از سختی‌های زندگی رنج می‌برد. شاعر به شدت غمگین است و آن را با مثالی از درختی که تنها با اشک او زنده است، توصیف می‌کند. در نهایت، اشاره می‌کند که حتی جایی که قدرتمندترین تخت‌ها نیز وجود دارند، او همچنان در غم و فقدان خود قرار دارد.