شمارهٔ ۱۲۸۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به یاد معشوقی می‌افتد که به زیبایی چون گل در نظر می‌رسد و دلش را می‌سوزاند. او به عواطف عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و به لحظات ناز و عشقی که تجربه کرده‌اند، اشاره می‌کند. معشوق با ناز و غم بر دل شاعر تاثیر گذاشته و او از خاطرات شیرینی که با هم داشته‌اند، می‌سوزد. شاعر همچنین در مورد درد و حسرت‌هایی که بر او باقی مانده، حرف می‌زند و از معشوق می‌خواهد که از زیبایی‌های دیگر مراقبت کند، زیرا روزی عشق او را به همگان عرضه کرده است.