شمارهٔ ۱۲۸۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ستایش سخن‌وری و طرب‌انگیزی صحبت‌های طرف مقابل (طوطی) می‌پردازد و از دلنشینی آن‌ها خوشحال است. اما در عین حال، احساس تلخی و ناامیدی خود را نیز ابراز می‌کند و می‌پرسد چرا سرنوشتش چنین سخت شده است. او به دوستش می‌گوید که از مرگ هراسی ندارد اگر سخنانش شیرین و امیدبخش باشد. همچنین اشاره می‌کند که اگر داستان یوسف و یعقوب را روایت کند، حال او را از پیر شدن ناامید نکند. در نهایت، از او می‌خواهد که با احتیاط سخن بگوید و به جزئیات دقت کند.