شمارهٔ ۱۲۹۷ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی خود به معشوق صحبت می‌کند. او آرزو می‌کند که جانش مانند دلش به معشوق تعلق داشته باشد. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که اگر کسی به زیبایی او در باغ سرو می‌بود، در برابرش تعظیم می‌کرد. همچنین از درد و شوق خود که ناشناخته مانده سخن می‌گوید و از آتش پنهان عشقش که کسی از آن خبر ندارد، یاد می‌کند. شاعر به حضور معشوق در کنار خود و دوری او از بیگانگان اشاره می‌کند و حسرت می‌خورد که اگر فرصت بیشتری برای بودن با او داشت، اوج عشق را تجربه می‌کرد. در نهایت، او به خطرات و عواقب عشق نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر اجل در کار نبود، می‌توانست به عاشقیش ادامه دهد.