شمارهٔ ۱۳۰۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف احساسات خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او از شباهت سفر معشوق به خورشید سخن می‌گوید که با رفتنش، روزش را به شب تبدیل کرده است. شاعر به درد و اندوه خود اشاره می‌کند که در دوری از معشوق برایش ایجاد شده و می‌گوید که چگونه معشوق با نگاهش او را درمان کرده است. همچنین او زیبایی معشوق را ستوده و آن را از دیگران متمایز می‌کند. در پایان، شاعر به وفای معشوق اشاره می‌کند و به دوگانگی در رفتار او می‌پردازد؛ از یک سو به او عشق ورزیده و از سوی دیگر او را در نرد عشق باخته می‌داند.