شمارهٔ ۱۳۱۳ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوه ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید و می‌افزاید که هیچ شمعی نمی‌تواند در این بزم، شمع افروخته‌ای از غم او باشد. او به زیبایی و ناز معشوق اشاره می‌کند و به تبسم او که جانش را می‌گیرد، می‌نگرد. شاعر خود را به عنوان یک شکار وحشی توصیف می‌کند که از طعنه‌های سایرین گریزی ندارد. او از معشوق می‌خواهد که با نگاهی، رحمتی بر او بفرستد و به زیبایی و مقام او اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر محبوب به او نزدیک شود، باز هم نمی‌تواند به او دست یابد.