شمارهٔ ۱۳۱۲ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به دلتنگی و ناامیدی خود از عشق می‌پردازد. او از طرف مقابل می‌خواهد که اگر وفایی ندارد، چرا دلش را بیشتر می‌شکند. او عشق را به خورشیدی تشبیه می‌کند که سوخته و دلش از آن رنجیده است. شاعر به ضعف قلبش اشاره می‌کند و از عشق بی‌وفا درخواست دارد که به حال او رحم کند. او خود را به مرغی در گلستان تشبیه می‌کند که نیاز به پاسداری دارد و در نهایت به ارزش وجودی خود و محبتش اشاره می‌کند، در حالی که از بی‌خبری معشوقش سخن می‌گوید. در کل، این اشعار ترکیبی از عاشقانه و غمگینی را به تصویر می‌کشند.