شمارهٔ ۱۳۲۵ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی زیبایی و جذابیت دلربای محبوبی است که شاعر به او عشق ورزیده است. شاعر به صحنه‌ای از طبیعت اشاره کرده و می‌گوید که مانند گلی که در عرق می‌افتد، زیبایی محبوبش هم در دل او تجلی می‌یابد. او از احساسات و آلام ناشی از عشق خود سخن می‌گوید و می‌خواهد با می و شراب غم‌هایش را فراموش کند. در نهایت، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که به او توجه کند و تنهایی‌اش را درک کند.