شمارهٔ ۱۳۲۹ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حال و هوای عاشقانه و شور و شوق خود سخن می‌گوید. او خود را بنده‌ای از عاشقان می‌داند که تحت تأثیر نگاهی خاص قرار گرفته است. او به زیبایی و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در این عشق، تمام دنیا ارزش چندانی ندارد. شاعر به اهمیت ادب و رفتار مناسب در عشق تأکید می‌کند و بیان می‌کند که هیچ چیز بدتر از ترک وفا نیست. عشق درد و غم را به همراه دارد و نتیجه‌ای جز ناله و آه ندارد. در پایان، شاعر به کسانی که ادعای عاشق بودن دارند، این نکته را یادآوری می‌کند که گواهی بر عشق واقعی فقط از طریق معشوقه قابل اثبات است.