شمارهٔ ۱۳۴۶ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف احساسات دردناک و ناامیدی خود می‌پردازد. او از بیداری و خواب‌آلودگی خود سخن می‌گوید و به عنایت خداوند و معجزاتی که از لب عیسی جاری است، اشاره می‌کند. او به حسادت و غبطه خود نسبت به دیگران اشاره کرده و از طعم تلخ جدایی و حسرت عشق می‌گوید؛ در حالی که دیگران به راحتی می‌توانند از شیرینی عشق بهره‌مند شوند. شاعر از عمق درد خود فریاد می‌زند و از خاموشی و سکوتی که در دل دارد، گلایه می‌کند. احساس ناکامی و حسرت او به وضوح در این اشعار مشهود است.